Ονομάζομαι Μπάμπης. Μπάμπης Καμένος. Είμαι δημοσιογράφος στη New Prooptiki Times. Πρόκειται για την εφημερίδα που η συνεργασία μου μαζί της με εξανάγκασε να εγκατασταθώ στην Ελλάδα. Ζούσα στην Αθήνα μόνο για σύντομα χρονικά διαστήματα. Συνήθως κινούμαι μεταξύ Ελβετίας, Λονδίνου και ΗΠΑ. Δυστυχώς, για μια μακρά χρονική περίοδο, λόγω της New Prooptiki Times, αναγκάστηκα να εγκατασταθώ μονίμως στην Ελλάδα. Λέω «δυστυχώς», επειδή η Ελλάδα δεν είναι μια άνετη χώρα. Θαυμάσια, αλλά όχι άνετη για τις δουλειές μου και τις σπουδές των παιδιών μου. Αν είχα παιδιά, δηλαδή, θα ήταν πρόβλημα… Γενικά, πιστεύω πως η Ελλάδα δεν είναι του επιπέδου μου. Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω πως μόνον ο Ναπολέων έχει κάνει περισσότερα πράγματα από μένα. Και, ναι, είμαι ο Ιησούς Χριστός της δημοσιογραφίας. Σταυρώνομαι καθημερινά στον Γολγοθά της Ενημέρωσης. Κι όλα αυτά, επειδή πιστεύω στους ανθρώπους και τις αξίες τους. Επειδή ασκώ το Λειτούργημά μου με συνέπεια. Δεν μασάω τα λόγια μου και δεν έκρυψα ούτε στιγμή τον φρενιτιώδη ενθουσιασμό μου για το νέο κυβερνητικό σχήμα. Ε, ναι λοιπόν, αυτή είναι η Νέα Διακυβέρνηση που όλοι ονειρευθήκαμε. Η προηγούμενη Νέα Διακυβέρνηση δεν ήταν… Ήταν κάπως ―πώς να το πω;― παλιά Νέα Διακυβέρνηση, αν με αντιλαμβάνεσθε…
Η νέα Νέα Διακυβέρνηση, όμως, είναι σίγουρο πως θα θέσει τον πήχυ ακόμη υψηλότερα. Η μοναδική μου ένσταση είναι ο φόβος μου μήπως δεν βλέπουμε τον πήχυ εκεί ψηλά που τον θέσαμε. Και, αν ο στόχος σου δεν είναι ορατός, πώς θα ξέρεις αν τον πέτυχες; Η μόνη πηγή πιστοποίησης για την επίτευξη του στόχου θα είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος… Δεν προτίθεμαι να αμφισβητήσω την αξιοπιστία του, αλλά, βρε αδερφέ, θέλω να είμαι σίγουρος ότι οι στόχοι επετεύχθησαν. Μετά τον προηγούμενο Καταλληλότερο, έχω γίνει καχύποπτος. Κι αν ο τωρινός Καταλληλότερος δεν επιτύχει τους στόχους και παρ’ όλα αυτά μας λέει ότι η Ελλάδα είναι «ισχυρή»; Να στηριχτώ στα λεγόμενά του και μετά να γίνω ρεζίλι στην Ελβετία, το Λονδίνο και τις ΗΠΑ; Ε, όχι! Φτάνει πια! Από τη νέα Νέα Διακυβέρνηση απαιτώ έργα και όχι λόγια! Δεν με ενδιαφέρει ποσώς η επικοινωνιακή διαχείριση των ζητημάτων. Με ενδιαφέρει το Έργο. Γι’ αυτό πιστεύω στη νέα Νέα Διακυβέρνηση. Τα νέα Νέα Πρόσωπα του Υπουργικού Συμβουλίου αποτελούν εγγύηση: πιστεύει κανείς πως ο Βύρων Πολύδωρας θα κάθεται να μιλάει και δεν θα πέσει με τα μούτρα σιωπηλός στη δουλειά; Πιστεύει κανείς πως η Ντόρα Μητσοτάκη – Μπακογιάννη – Κούβελου δεν θα έχει μια διακριτική, εργατική, σεμνή και ταπεινή παρουσία στο Υπουργείο Εξωτερικών; Υπάρχει έστω και ένας Έλληνας (διότι για τους ξένους δεν τίθεται ζήτημα) που να μην πιστεύει στο έργο της Φάνης Πάλλη – Πετραλιά; Ή μήπως η παρουσία του Δημήτρη Αβραμόπουλου στη δημόσια ζωή δεν μας έχει πείσει, όλους ανεξαιρέτως, για την ανιδιοτελή προσφορά που την χαρακτηρίζει, την απάρνηση της προσωπικής προβολής ― σε σημείο βλακείας θα μπορούσες να πεις… Όχι, δεν νομίζω πως θα βρεθεί κάποιος ―πλην των κακόπιστων― να αμφισβητήσει έστω και κατ’ ελάχιστον τις λαμπρές προοπτικές που ανοίγονται διάπλατα μπροστά μας. Και, το κυριότερο, με ασφάλεια! Η λεβεντιά του Βαγγέλα Μεϊμαράκη στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης αποτελεί έναν επιπρόσθετο παράγοντα ασφαλείας. Και μόνον η μουστάκα αρκεί για να καταδείξει την εμφανή διαφορά ανδροπρεπείας που θα πρέπει να χαρακτηρίζει τον Ελληνικό Στρατό! Χωρίς να θέλω να υπονοήσω κάτι απρεπές για τον πρώην υπουργό, δεν διέθετε το κατάλληλο φυζίκ για να τρομάξει κανέναν εχθρό της Ελλάδος…
Δεν θα πρέπει να παραλείψω, βέβαια, τη θετικότατη κίνηση του πρωθυπουργού να επανατοποθετήσει τον Σάββα Τσιτουρίδη στο Υπουργικό Συμβούλιο, στην σωστή θέση αυτή τη φορά, διορθώνοντας ένα μικρό αρχικό λάθος. Έχω βάσιμους λόγους να ελπίζω πως ο κ. Τσιτουρίδης θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα των άνεργων και εργαζόμενων παιδιών μας σαν να ήταν δικά του παιδιά. Γενικά μιλώντας, είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον αυτού του τόπου.
Δεν θα ήθελα να παρεξηγηθώ: δεν είμαι κάποιος από αυτούς τους φανατικούς εθελοτυφλούντες νεοδημοκράτες που θεωρούν κλέφτες και μόνον το ΠΑΣΟΚ και τους συνοδοιπόρους του.
Ναι μεν, θα παραδεχθώ πως έβγαζαν το κατιτίς τους, αλλά, εκτός του γεγονότος πως όλα αυτά κόπηκαν μαχαίρι τώρα πια, υπήρχαν και πολλά θετικά σημεία στην «εικοσαετία». Πρώτα απ’ όλα με κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ πέρασα τα περισσότερα από τα ώριμα χρόνια μου και αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. Έπειτα, μπορώ να πω, κοιτώντας πίσω, ότι περάσαμε ωραία: είχαμε τις έντονες και συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές μας με τον Κουτσόγιωργα (εγώ ήμουν τότε με τις δυνάμεις του φωτός και αντιμαχόμουν τις δυνάμεις του σκότους όποτε τις έβλεπα σαν σκιές στο μισοσκόταδο…), είχαμε την ψυχαγωγία μας με τις φωτογραφίες της κυρίας πρωθυπουργού, είχαμε μια «Αυριανή» πολύ πιο ζωντανή και μαχητική, είχαμε το «κλας» ενός Παπαντωνίου, είχαμε πολλά… Αλλά εγώ δεν κοιτάζω πίσω αναπολώντας τα κλέη του παρελθόντος. Κάνω θετικές σκέψεις και εναποθέτω με αισιοδοξία τις ελπίδες μου σε άξιους ανθρώπους, στον Τζέρυ Γιακουμάτο, ας πούμε, ή τον Προκόπη Παυλόπουλο, οι οποίοι έχουν εμφανώς το δυναμικό για ψυχαγωγία του μέσου πολίτη της χώρας. Συνειδητοποιώ συν τω χρόνω, πως αν παραμερίσουμε τις κοντόφθαλμες και διχαστικές λογικές του παρελθόντος, μπορούμε να δούμε τα θετικά σημεία που υπάρχουν και στις δύο μεγάλες παρατάξεις και να κοιτάξουμε με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον. Και, προς επίρρωσιν αυτής της διαπίστωσής μου, αλλά και για να αποφύγουμε τις συναισθηματικές τοποθετήσεις των καθαρά πολιτικών τοποθετήσεων, ας φέρουμε κατά νου δύο επιφανείς δημοσιογράφους που μοιράζονται, παρά τις οφθαλμοφανείς διαφορές τους, δυο μικρά παραθυράκια στο ίδιο μετερίζι της ενημέρωσης, αυτό του «Alpha»: τον Γιώργο Τράγκα και τον Νίκο Κακαουνάκη. Εσείς μπορείτε να αποφασίσετε ποιος από τους δύο σας ψυχαγωγεί περισσότερο; Εγώ, όχι! Τείνω στιγμές – στιγμές να επιλέξω τον Κακαουνάκη, που μου θυμίζει άλλωστε τα ωραία χρόνια των πρασινοφρουρών και, επιπλέον, υπερασπίζεται το έργο της Αστυνομίας χωρίς παραταξιακές προκαταλήψεις… Και την επόμενη στιγμή με αγγίζει η θεατρικότητα του Τράγκα, η γνήσια δραματικότητα στην εκφορά του λόγου του, και διχάζομαι εκ νέου: τους θέλω και τους δύο. Έτσι και με την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ: Aχ, να μπορούσα να τους ψηφίζω κάθε φορά και τους δυο…

Advertisements