Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2006

Αγαπητό ημερολόγιο,
Ο χορός του φανατισμού καλά κρατεί. Οι ειδήσεις, γεμάτες από «Μουσουλμάνους» που σκοτώνονται με «ιερή τρέλλα» και «Χριστιανούς» νεο-σταυροφόρους που κάνουν σχέδια επί χάρτου στα διάφορα Πεντάγωνα. Σαν τους φαντάρους που πήγαιναν κάποτε στην Κορέα «να πνίξουν τους Κίτρινους στο αίμα, διδάσκοντάς τους τι θα πει ελευτεριά». Πόσο παλιά είναι τα καινούργια, όταν δεν μπορείς να δεις με καινούργιο μάτι τα παλιά αυτού του κόσμου…

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2006, 10:47

Στα ζευγάρια ποτέ κανένας δεν νικά. Χαμένοι είναι πάντα όλοι. Μικρές νίκες, που κρατάνε τόσο λίγο όσο η ανάσα μας. Μεγάλες ήττες που κρατούν για πάντα, και τις θυμάσαι εκεί που νόμιζες ότι είχαν χαθεί στον χρόνο. Γυρνούν ξανά, φαντάσματα που δεν βρήκαν τον δρόμο τους στον Άδη και τη λήθη των ζωντανών, που λαχταρούν να λυτρωθούν, να φύγουν ανάερα κι ανάλαφρα, με το βάρος της ήττας στο δισάκι και με την ανακούφιση του τέλους για συντροφιά.
Κάποια αλλοιωµένα πρόσωπα και τόποι παράξενοι που έρχονται στα όνειρά µας σαν να θέλουν κάτι να µας πουν, πρόσωπα που µας µιλούν ακατάληπτα και τόποι µουγγοί που µας δείχνουν µε το δάχτυλο την αλήθεια τους· κι αν δεν την καταλάßουµε, δεν πειράζει. Θα ξαναονειρευτούµε κάποια στιγµή και όλα θα ξαναγυρίσουν.
Μόνο στις µνήµες µας και στα όνειρά µας µπορούν να επανέρχονται τα πράγµατα. Μόνον εκεί ξεφεύγουµε από τον δυνάστη χρόνο και όλα ξαναγίνονται παρόν, στρόγγυλο και απαστράπτον, περισσότερο παρόν από την καθηµερινή µας υποχρεωτική παρουσία στον υπαρξιακό στρατώνα µας.
Ανάπηρη αλήθεια, μα αλήθεια αληθινή. Αλήθεια που την θρέφει αίμα από τη μήτρα, που ζητά να βρει δρόμο ανάμεσα σε κούφια ασήμαντα σημάδια, εκλάμψεις που χάνονται στη στιγμή, άλλες αλήθειες που δεν μπορούν να συγκρατήσουν ούτε τον εαυτό τους στη δύσκολη στιγμή, που δεν αντέχουν ούτε το δικό τους λιγοστό βάρος…

Advertisements