Ήταν ένα ήσυχο απόγευμα. Οι αποδυναμωμένες ηλιαχτίδες τρύπωναν από τις περσίδες στα γραφεία της New Prooptiki Times και άπλωναν γλυκές λωρίδες φωτός πάνω στο γραφείο του Μπάμπη Καμένου, του πιο αυτόνομου από τους δημοσιογράφους της εφημερίδας. Διότι ήταν γεγονός αδιαμφισβήτητο, οι περισσότεροι από τους συναδέλφους του διαπλέκονταν ασύστολα μεταξύ τους σε όλους τους συνδυασμούς… Τον Μπάμπη τον ενοχλούσαν κάτι τέτοια. «Η πολλή συνάφεια του κόσμου», έλεγε με ποιητική διάθεση, αλλά η αλήθεια ήταν λιγότερη ποιητική: ήταν κάπως στραβόξυλο… Οι ανακατατάξεις στα γραφεία της εφημερίδας τον είχαν ταράξει: θα έπρεπε, από τούδε και στο εξής, να μοιράζεται το γραφείο του με έναν αντιπαθητικό συνάδελφο. Αδιανόητο για τον Μπάμπη. Αλλά ας όψονται οι περικοπές δαπανών και οι συγχωνεύσεις γραφείων…
Ο Μπάμπης κοίταξε όσο πιο άγρια μπορούσε τον συνάδελφο: θα έγραφε αθλητικά του είχαν πει. Τη σελίδα 46, «Κάτω από τη μέση», του είπαν. Ο Μπάμπης κοίταξε κάτω από το γραφείο: κανονικός του φαινόταν. Τι ζόρι τραβούσε με το κάτω μέρος του;
«Τι ψάχνεις, Μπάμπη; Έχασες κάτι;» ρώτησε γλυκά ο συνάδελφος. «Τίποτα… Τίποτα…» απάντησε ο Μπάμπης καθώς σηκωνόταν και πάλι πάνω στο γραφείο. «Πώς σε λένε και τι γράφεις εκεί;» τον ρώτησε απειλητικά ο Μπάμπης προσπαθώντας να του πάρει εξαρχής τον αέρα.
«Γιώργο. Γιώργο Καποδίστρια. Κάτω από τη μέση».
«Και από πάνω πώς σε λένε;»
«Το ίδιο. Γράφω “Κάτω από τη μέση”…»
«Με τα πόδια δηλαδή;»
«Όχι, συνάδελφε, έτσι λένε τη στήλη μου. Πώς λέμε “Φύρδην μίγδην”; Έτσι…»
«Τι φύρδην μίγδην; Τι λες; Πας καλά;» ρώτησε ο Μπάμπης τον ευγενικό συνάδελφο τσαντισμένος που δεν καταλάβαινε.
«“Φύρδην μίγδην”. Όπως η δική σου στήλη, Μπάμπη!»
Ο Μπάμπης κοίταξε ψηλά στη σελίδα, στη βινιέτα από πάνω του: «Φύρδην μίγδην» έγραφε. «Γαμώτο! Το είχα ξεχάσει τόσο καιρό που έχω να με διαβάσω…» είπε απολογητικά. Αμέσως, όμως, θυμήθηκε ότι δεν έπρεπε να αφήσει αυτόν τον Καποδίστρια σε χλωρό κλαρί. Έπρεπε να τον ξεφορτωθεί πάση θυσία… «Και τι γράφεις σήμερα;» ρώτησε ο Μπάμπης ψάχνοντας κάποια αφορμή για καυγά.
«Για τα παιδικά μου χρόνια. Τότε που ήμουν απουσιολόγος…»
Η τελευταία λέξη του Καποδίστρια βρόντηξε σαν κεραυνός στ’ αυτιά του Μπάμπη. «Απουσιολόγος»! Μ’ αυτόν στο κεφάλι του ούτε μια κοπάνα της προκοπής δεν θα μπορούσε να κάνει από τη δουλειά… «Κοίτα εδώ να δεις, Γιώργο. Εγώ είμαι αυτόνομος! Και δεν σηκώνω πολλά – πολλά, έτσι;»
«Σου συμβαίνει κάτι, Μπάμπη;» ρώτησε ευγενικά, αλλά ανήσυχος ο Γιώργος Καποδίστριας.
«Τίποτα… Τίποτα…» είπε ο Μπάμπης καταλαβαίνοντας πως δεν θα γλίτωνε εύκολα από αυτήν την ενοχλητική συγκατοίκηση.

Κάτω από τη μέση του Μπάμπη…

Το απόγευμα είχε προχωρήσει και μια γλυκειά βραδιά φαινόταν να παίρνει τη θέση μιας έντονης ημέρας. Όλοι και όλα έμοιαζαν να χαλαρώνουν προσμένοντας μια ξεκούραστη νύχτα. Ξαφνικά, στις οκτώ ακριβώς, ο Μπάμπης πετάχτηκε από τη θέση του και έτρεξε κάτω στο δρόμο. Έβγαλε από το πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου του ένα μπιτόνι, περιέλουσε με βενζίνη το παλιό Πεζώ και του έβαλε φωτιά! Στη συνέχεια έβαλε φωτιά και στα περσινά του λάστιχα στη μέση του δρόμου και άπλωσε ένα πανώ που έγραφε «Αυτονομία στον Ιστορικό Μπάμπη! Όχι στον Καποδίστρια!»
«Θα φτάσω στα άκρα!» φώναξε ο Μπάμπης με πάθος στον τύπο με την τηλεοπτική κάμερα που πλησίαζε. Μέσα από τους καπνούς και τις φωτιές ξεπρόβαλε ο Μπάμπης και φόρεσε αγέρωχα το μικρόφωνο στο πέτο του σακακιού του.
Άκουσε τον τηλεπαρουσιαστή να κάνει την πρώτη ερώτησή του προσέχοντας τα λόγια του: «Η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Η κοινωνία μας βρίσκεται σε αναστάτωση, κι εσείς κύριε Μπάμπη ξεσηκωθήκατε για μια συγχώνευση με τον κύριο Καποδίστρια;»
«Τι πρόβλημα έχει η κοινωνία μας;» ρώτησε ο Μπάμπης με απορία τη φωνή που ακουγόταν από το ακουστικό.
«Πρώτ’ απ’ όλα, μας έχουν όλους συγκλονίσει τα προβλήματα των γκέι καουμπόηδων…»
«Και ποιος θα ασχοληθεί με τα προβλήματα των γκέι δημοτικών συμβούλων, των γκέι πτηνοτρόφων, των δημοσιογράφων, των…» πετάχτηκε ο Μπάμπης και τον διέκοψε βρίσκοντας αφορμή να προωθήσει το αίτημά του.
«Είσαστε γκέι δημοσιογράφος, κύριε Μπάμπη;» τον διέκοψε με τη σειρά του και με ξαφνικό ενδιαφέρον ο κυνικός τηλεπαρουσιαστής.
«Εεεεε….». Ο Μπάμπης κατάλαβε πως έπρεπε να σπρώξει τον διάλογο σε κάποια άλλη κατεύθυνση. «Όχι εγώ, αλλά ο Βαλλιανάτος; Δεν έχει προβλήματα ο Βαλλιανάτος;»
«Εννοείτε τον κύριο Κούγια; Ναι, οπωσδήποτε αυτό είναι κάποιο πρόβλημα…»
«Είδατε; Και σεις ασχολείστε με τους γκέι καουμπόηδες. Αποπροσανατολίζετε τον κοσμάκη!» φώναξε με πάθος ο Μπάμπης. «Αλλά θα μας βρείτε απέναντί σας! Το αδούλωτο φρόνημα των…»
«Των γκέι;» πετάχτηκε με επιδεξιότητα ο βδελυρός τηλεπαρουσιαστής.
«Των… δημοσιογράφων. Το αδούλωτο φρόνημα των δημοσιογράφων…» ψέλλισε ο Μπάμπης αποσυντονισμένος.
«Τότε γιατί εμπλέκετε τους γκέι στην υπόθεση, κύριε Μπάμπη; Προσπαθείτε να εκμεταλλευτείτε την κατάσταση και να δημιουργήσετε εντυπώσεις, κύριε Μπάμπη;»
«Εεεε…» Ο Μπάμπης τα είχε χάσει τελείως. «Εσείς τους αναφέρατε…»
«Τους καουμπόηδες, όχι τους δημοσιογράφους…»
«Κι άμα οι δημοσιογράφοι κάθονται στο ίδιο γραφείο;» ρώτησε με ελπίδα ο Μπάμπης.
«Δεν φτάνει αυτό. Χρειάζονται κι άλλα. Οι γκέι καουμπόηδες, ας πούμε…»
«Δεν θέλω ν’ ακούσω τι κάνουν οι γκέι καουμπόηδες!» φώναξε ο Μπάμπης. «Δεν θέλω!»
«Οι γκέι καουμπόηδες πάνω στο ίδιο άλογο…» επέμεινε σαδιστικά ο τηλεπαρουσιαστής. Ο Μπάμπης έκλεισε τ’ αυτιά του κι άρχισε να τραγουδά: «Λα λα λα…»
Στο πλάνο μπήκε ο Γιώργος Καποδίστριας και φώναξε με αγανάκτηση στην κάμερα: «Μπορεί να καθόμαστε στο ίδιο γραφείο, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε και γκέι! Θίγετε υπολήψεις! Είναι απαράδεκτο!»
«Πέφτουμε από τα σύννεφα!» φώναξε και ο Μπάμπης με αγανάκτηση προς την κάμερα.
«Σαν όμορφες σταγονίτσες της βροχής;» τον ειρωνεύτηκε με προφανή δόλο ο τηλεπαρουσιαστής.
Ο Μπάμπης έβγαλε αηδιασμένος το μικρόφωνο και ξεκίνησε να πάει στον ιδιοκτήτη της εφημερίδας. Μια λύση μόνο του απέμενε για να διατηρήσει την αυτονομία του: θα ζητούσε να πάει ανταποκριτής στο Βραχάσι. Ποιος θα τολμούσε τότε να τον ξαναπεί γκέι;

Advertisements