Στην έρημη Κηφισίας οι λιγοστοί περαστικοί σήκωναν ψηλά τους γιακάδες τους για να προφυλαχθούν από τον δυνατό άνεμο που σήκωνε ψηλά πεταμένα χαρτιά και νάιλον σακκούλες με μια μανία που μπορούσε να συγκριθεί μόνον με τη σκηνική παρουσία του Τσαλίκη. Η νύχτα είχε προχωρήσει για τα καλά, το κτίριο όμως στο νούμερο 360Α ήταν ακόμη φωτισμένο. Στα γραφεία της «Φιρστ», της πρώτης και μοναδικής εφημερίδας για τη σύγχρονη χριστιανή γυναίκα, ήταν μια νύχτα που κυλούσε αργά και βασανιστικά.

Ξαφνικά, μια απελπισμένη κραυγή έσκισε το βαρύ πέπλο δημοσιογραφικής αξιοπιστίας που βάραινε την ατμόσφαιρα περισσότερο κι από τον καπνό των τσιγάρων:
«Μα, Πετρίνη, είσαι τρελλός; Θα προσλάβεις μουσουλμάνα αρχισυντάκτρια;»
Ο Κώστας Πετρίνης, κοίταξε πάνω από τα μικρά μεταλλικά γυαλιά του με το βαθύ υπνωτιστικό βλέμμα του τη Μύριαμ Μπέκα, την κομψή και πανούργα κοσμικογράφο. Η βαριά, υποβλητική φωνή του
πήρε μια χροιά αμείλικτης αντρίκιας αποφασιστικότητας (της ίδιας που έκανε τις αθώες κοριτσίστικες καρδιές στις Σχολές Δημοσιογραφίας να σπαρταρούν από πόθο και δέος μπροστά στο κύρος του Πετρίνη) καθώς απαντούσε στην πανέμορφη, ψυχρή και επικίνδυνη κοσμικογράφο:
«Είναι Ελληνοπούλα, είναι επιστήμων, είναι νέα γυναίκα και είναι σοσιαλίστρια. Τι άλλο να ζητήσει από μια αρχισυντάκτρια ένας πατριώτης Εκδότης – Διευθυντής που πονά αυτόν τον τόπο και αγωνίζεται για ένα καλύτερο αύριο;» είπε στη Μύριαμ Μπέκα χαϊδεύοντας ονειροπόλα το περιποιημένο μούσι που σκέπαζε το θεληματικό πηγούνι του. Το βλέμμα αυτού του πατριώτη γοητευτικού Έλληνα πλημμύρισε από ένα κρυφό όραμα: μια καινούργια, καλύτερη Ελλάδα γεννιόταν εκείνη τη στιγμή στα υγρά του μάτια: ισχυρή και περήφανη, σεμνή και χαμηλοβλεπούσα…

Η Μύριαμ Μπέκα ένοιωσε στα κατάβαθα τού είναι της να συνταράσσεται από την αμφιθυμία: από τη μια ήθελε αυτόν τον άντρα όσο τίποτε άλλο στον κόσμο, από την άλλη όμως έπρεπε να διατηρήσει την σκοτεινή επιρροή που είχε επάνω του. Ήταν ο μόνος τρόπος να επιτύχει τους δόλιους σκοπούς της… Ξαφνικά, μια φρικτή ιδέα πέρασε από το μυαλό της δολοπλόκου κοσμικογράφου! «Όχι, δεν μπορεί… Δεν είναι δυνατόν!» ψιθύρισε σφίγγοντας τα υπέροχα προκλητικά κατακόκκινα χείλη της, τα γεμάτα αμφίβολες υποσχέσεις… Ίσιωσε τους ώμους τους όσο το επέτρεπαν οι βάτες και αποφάσισε να παίξει το τελευταίο της χαρτί. Ήξερε ότι ο Κώστας Πετρίνης δεν ήταν κανένα παιδαρέλι. Χρειαζόταν προσοχή… Και έπρεπε οπωσδήποτε να μάθει την αλήθεια… Τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια:
«Πετρίνη, πες μου την αλήθεια!» είπε με τα μάτια της να μισοκλείνουν απειλητικά. «Στο ζήτησε η Άννα Βίσση; Τι άλλο θα κάνετε επιτέλους όλοι σας για να πάρετε το δωδεκάρι της Τουρκίας στη Γιουροβίζιον;»

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ:
Η Αφροδίτη Παπανδρέου, η γλυκιά, μη προνομιούχα διορθώτρια που τα βγάζει πέρα δύσκολα με τον μισερό μισθό που της δίνει ο Πετρίνης, αλλά που τον αγαπά βαθιά και αληθινά, θα βρει τη δύναμη να σταθεί εμπόδιο στα σκοτεινά σχέδια της Μύριαμ Μπέκα;

Advertisements