Στην εποχή της κυριαρχίας του φαίνεσθαι και της παντοδυναμίας της «δημόσιας εικόνας», η στροφή προς τα έσω φαντάζει ―αν όχι σύμπτωμα της αρμοδιότητας της Ψυχιατρικής― τουλάχιστον οπισθοδρομική.
Οι καλλιτέχνες βουτάνε στις έσω θάλασσες σχεδόν εξ ορισμού. Και κάποιοι από αυτούς τους δύτες εσωτερικού χώρου δεν θαλασσοπνίγονται. Ας αφήσουμε στην προκρούστεια αγκαλιά της Ψυχιατρικής τις χαμένες ψυχές ― με βαριά καρδιά, είναι η αλήθεια. Μένουμε με όσους επανέρχονται στις στεριές των ανθρώπων με τα λάφυρα του ταξιδιού τους (και καταφέρνουν και να πουλήσουν την πραμάτεια τους).
Μένουμε με λίγους. Πολύ λίγους.
Και η εποχή μας θέλει πολλούς καλλιτέχνες. Τους καταναλώνει με όλο και επιταχυνόμενους ρυθμούς. Και, φυσικά, τους παράγει σε ανάλογες ποσότητες.
Παράγει ποντοπόρους, παράγει και ναυάγια για αγιογραφήσεις· θαλασσογραφίες για το σαλόνι, αλλά και στυλίστες του λίγου (μια και το στυλ του μηδενός είναι πέραν του συνειδησιακού ορίζοντα όσων κοιτούν έκθαμβοι προς το περισσότερο).
Παράγει και καλλιτεχνικά μειράκια που «παρεμβαίνουν στον χώρο» με εμφανή τον φυσιολογικό ναρκισσισμό της ηλικίας. Κι άλλα συμπαθή συναισθηματικά παιδιά που ενθουσιασμένα θέλουν να μοιραστούν τα παιχνίδια τους (καλό αυτό, όποια κι αν είναι τα παιχνίδια τους ― για τέχνη, όμως, δεν πείθει, μάλλον για πρόφαση). Παράγει και καπάτσους που κάνουν καταδύσεις με υπερσύγχρονο εξοπλισμό: άλλο extreme art sports, υποθέτω, κι άλλο art in extremis.
(Και, ναι, παράγει και γκρινιάρηδες: ας τους αφήσουμε κι αυτούς να βουλιάξουν με 300 λέξεις στις φαντασιακές Θερμοπύλες τους, που ούτε καν για τέχνη της απαισιοδοξίας δεν περνάνε. Πύλες ψυχρές κι ανάποδες…)
Το πατρόν της αγοράς, λοιπόν, προβλέπει «ουσιαστική σχέση με το κοινό». Και η ουσιαστική σχέση προϋποθέτει χαμηλόψηλο προφίλ, ανάλογα με το κοινό-Ιανό, χαμηλοκάβαλη αυτογνωσία, μπουστάκι ειλικρίνειας που κρύβει λιγότερα απ’ όσα δείχνει και ερωτισμό παγωνιού (αρσενικού, βεβαίως).
Μόνο που οι λαγοί όσο καλύτερα προσπαθούν να βολευτούν στην κρυψώνα τους, τόσο κουνιέται η άτιμη η φτέρη πάνω απ’ το κεφάλι τους.
Shake it, λαγέ, τη φτέρη σου,
Όπα in your head…

Advertisements