Ήτανε δύσκολο μα πάλεψα πολύ
νίκησα τη μορφή σου
δεν έκλεινε της αγάπης σου η πληγή
περπάταγα καιρό μαζί σου

Δεν πονάει πια πολύ
της αγάπης σου η πληγή
το συνήθισα κι αυτό
έμαθα σχεδόν να τ’ αγαπώ

Σπάνια σε θυμάμαι πια
με πίκρα τη ζωή μου δε λερώνω
μπορώ και να κοιμάμαι πια
χωρίς στη θύμησή σου να βουρκώνω

Μα είσαι πάντα εκεί
τρόπαιο ματωμένο,
κι ας έχει μείνει μια ουλή
σημάδι ξεχασμένο

(Υ.Γ.: Γραμμένο παλιά. Πολύ παλιά. Εποχές που δεν ήξερα ακόμη να φέρνω βόλτα το παρόν. Εποχές που θήτευα…)

Advertisements