Ένα «κωλάδικο» κάπου στον Πειραιά: κάθεσαι στην μπάρα χωρίς την επιτήδευση που φορούσαν κάποτε τα νιάτα σου και νοιώθεις τις χαμοζωές που σέρνονται εδώ μέσα. Απλώς, τώρα δεν σε νοιάζει. Κορίτσια με πλατίνα στο μαλλί, πυγολαμπίδες που στραφταλίζουν στα σκοτάδια του μαγαζιού, σαν να σου δείχνουν τον δρόμο να μην παραπατήσεις. Να μπορέσεις να βγεις σ’ εκείνο το ―κάπως πικρό― ξέφωτο, όπου πια δεν θα παραμυθιάζεσαι.
Τα Κίτρινα Κορίτσια: οι σημαδούρες της μιας βραδιάς. Κανονίζεις μ’ αυτές την πορεία σου πλέοντας ανάλαφρα στα σκοτεινά νερά που ήδη κυλάνε κάτω από το σκαμπό σου. Αυτό ήταν, λοιπόν, τα παρατάς: θα πάψεις να παλεύεις να αποκρυπτογραφήσεις τον δρόμο σου σε αδιάφορους αστερισμούς. Θα μείνεις εδώ, θα βγάλεις ρίζες στην πλατινένια νύχτα αυτής της μπάρας και θα κοιτάς τα παιχνιδίσματα που κάνει το λιγοστό φως στο γυαλί: στα μπουκάλια απέναντί σου, στον καθρέφτη, στα νερά που κυματίζουν στο ποτήρι σου. Θα ακούς σκυλάδικα και θα φροντίζεις να στέκεσαι όσο πιο σταθερά γίνεται στο σκαμπό σου. Άλλη μια γουλιά. Για κοίτα, σαν άλλο ένα βήμα πάνω από τις στάχτες μοιάζει. Σπονδή σε καμένη γη. Άλλο ένα βήμα μακριά από από το λειψό του μυαλού σου, προχωράς τώρα σα μαγεμένος προς την αυτοκαταστροφική καρδιά σου ― τικ τακ: ζητάει φωτιές. Το δέρμα σου, όμως, δεν τις αντέχει. Η καρδιά, πάλι, θέλει κι άλλο… Θέλει ένα Κίτρινο Κορίτσι να γλείψει την Πληγή της. Μια από τις Ιέρειες της Πληγής. Ένα από τα Κίτρινα Κορίτσια του μεροκάματου.
Συνέχισε: λίγο ακόμη και δεν θα σε νοιάζει τίποτα πια. Όταν θα έχουν νοτίσει στο αλκοόλ οι φόβοι σου, θα μοιάζουν αστείοι. Τερατάκια από κόμικς…
Λίγο ακόμη και δεν θα σε νοιάζει να γίνουν, επιτέλους, όλα στάχτη (ή, έστω, μόνον εσύ…). Και θα ανακαλύψεις, ξανά και ξανά για πρώτη φορά, τη λυτρωτική αίσθηση του να μην έχει σημασία τίποτα. Κουμπάρος, λες, στη στιγμή που μόλις παντρεύτηκε το «γαμώτο» της.
Τα περιθώρια στενεύουν: ίσως και να βρεις τη άκρη, μόνο που τότε δεν θα την αντέχεις πια. Θα είναι, φυσικά, αργά για σένα.
Ούτως ή άλλως, αυτό το καράβι δεν πάει πουθενά και λιμάνι δεν βρίσκει. Ας το σύρουν σ’ όποιο βουνό θέλουν τα Κίτρινα Κορίτσια, μακριά από την παγίδα της αγάπης…

Advertisements