«Υ.Γ.: Σήμερα, στην Εθνική Οδό με προσπέρασε μια νεκροφόρα. Πήγαινα γρήγορα, αλλά με προσπέρασε. Πρέπει να βιαστώ…»
Ένα υπέροχο υστερόγραφο του Νίκου Δήμου στα «Επίκαιρά» του, δηλαδή στη διεύθυνση: http://www.ndimou.gr/news_gr.asp, που ως δια μαγείας σώζει ένα μέτριο (κατά τη γνώμη μου, και εφόσον μιλάμε για την πένα του Δήμου) κείμενο…

Προτιμώ να το κοιτάξω σαν ένα κείμενο – πρόφαση για αυτό το υστερόγραφο. Και να κοιτάξω το τοπίο των ―ελληνικών― μπλογκς με έναν μάλλον έκκεντρο φακό:
Μπορεί το ιντερνετικό ημερολόγιο να είναι πολλά και διαφορετικά πράγματα για τον καθέναν. Ο σχετικά νέος ακόμη εαυτός μου βρήκε εδώ έναν τρόπο να εισπράττει ένα είδος ―σχεδόν― άμεσης ανατροφοδότησης στους πειραματισμούς της γραφής του, να κραδαίνει ρετάλια σχετικά ανεπεξέργαστων φράσεων και να αισθάνεται θετικούς ή αρνητικούς, έντονους ή ανεπαίσθητους κραδασμούς να τα συνοδεύουν, μικρές σύντομες συναντήσεις ή παρεξηγήσεις να ταξιδεύουν στο αιθερικό των «σχολίων» και των πρόχειρων e-mails…
Αλλά δεν θέλω να μιλήσω (τώρα) για αυτό το (ναρκισιστικό…) παιχνίδι μου. Μία άλλη πλευρά αναδύθηκε έξαφνα στην εσώτερη ροή μου, καθώς είχα κατέβει για ψώνια στην Γ.: ο πιο γερασμένος εαυτός μου, αυτός που συχνά – πυκνά δυσκολεύεται να απαγκιστρώνεται από τις δυσλειτουργίες και τους πόνους του γηράσκοντος σώματος, αλλά με τον εν ακμή νου του (κατά πολύ πιο ακμαίον από την εποχή που ξεπέταγε ταχύτερα τα IQ tests, αλλά δεν λόγαγε τι σημαίνουν όλ’ αυτά…) στρέφεται, φυσικώ τω τρόπω, προς τα μέσα, όσο λιγοστεύει ο εναπομείνας χρόνος πριν το οριστικό game over.
Και δεν ξέρω, τελικά, ποιος απ’ τους δυο εαυτούς μου είναι αυτός που αντιδρά, αυτός που επιζητά ―όχι να στραφεί προς τα έξω, να επικοινωνήσει και άλλα τέτοια ιεραποστολικά και νεανίζοντα, σαν ακμή στο μάγουλο της Γραφής, αλλά― να κοινωνήσει στον όποιον αναγνώστη πλευρές της έσω πορείας, μήπως και κατανοήσει και ο ίδιος ο Γραφιάς – Εαυτός αυτήν την «αντικειμενοποιημένη» στιγμή της έσω ροής.
Τα νιάτα συνήθως φεύγουν αλόγιστα. Το sui generis άγχος που αναδύεται (αν αναδυθεί ποτέ…) σε κάποιες ψυχές, ώρες – ώρες μου μοιάζει το δυσάρεστο αλλά πολύτιμο ξυπνητήρι. Ένα άγχος που δαμάζεται μόνον όταν η προσωπική πυξίδα σταματήσει τις τρελές βόλτες της και τις τρεμουλιαστές επανατοποθετήσεις της.
Κύριε Δήμου, πιστεύω πως δεν κινδυνεύετε άμεσα. Αλλά, ναι, βιαστείτε! Έχετε πολλά να κάνετε ακόμη ― εντός και εκτός Διαδικτύου…

Υ.Γ.: Και όποιος πιστέψει πως ερμηνεύω τον Νίκο Δήμου είναι μακριά νυχτωμένος… Και όποιος άλλος νομίζει πως αποφεύγω να γράψω για τον «πιτσιρίκο», αυτός έχει δίκιο…

Advertisements