«Όσο κι αν περιστρεφόμασταν, στεκόμασταν πάντα πλάτη με πλάτη σε έναν μεγάλο κύκλο και βλέπαμε από ένα μικρό κομμάτι του ουρανού, με διαφορετικές βουνοκορφές στον ορίζοντα και διαφορετικούς αστερισμούς από πάνω μας» Robert Louis Stevenson, «Virginibus Puerisque»

Αν προτίθεσαι να μπεις στον κόπο και να «αισθανθείς» όπως αισθάνεται κάποιος Άλλος, θα πρότεινα να ξεκινήσεις από τις παλιές φωτογραφίες. Κοίταξε τις παιδικές ή, ακόμη καλύτερα, τις πρώτες νεανικές φωτογραφίες ενός ανθρώπου. Κατά πάσαν πιθανότητα, λίγο βαθύτερα μέσα του, μετά τις πρώτες (παραπλανητικές και για τον ίδιον) στιβάδες, έτσι, όπως τον βλέπεις στην φωτογραφία, νοιώθει τον εαυτό του και ο ίδιος… Κι έτσι προχωράει στην ζωή του. Έτσι προχωράμε όλοι.

Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι που οι άνθρωποι συναντιόμαστε πολύ πιο σπάνια απ’ ό,τι ―φαίνεται να― πιστεύουμε. Σχεδόν ποτέ. Είναι και που κάποια «βασικά δεδομένα», διαφορετικά για τον καθέναν, είναι χαραγμένα σαν παιδικές ουλές ― στην καλύτερη των περιπτώσεων… Είναι και που οι περισσότεροι κυνηγούν στο πρόσωπο του «αγαπημένου» εντός κατοικούντα φαντάσματα.

Κι όταν η σχέση φθάνει στο σημείο της «συνάντησης» και παίρνει, ούτως ειπείν, τη «στάση του ιεραπόστολου», με το ζωτικό ψεύδος του «κατά πρόσωπον» (σαν να λέμε ένα πρόσωπο με φόντο κάποιο μαξιλάρι ή κάποιο ταβάνι, ποτέ όμως το ίδιο, ποτέ κοινό και για τους δυο…) να μας κινητοποιεί, τότε είναι που κοιτάμε διαφορετικούς ουρανούς, με άλλους αστερισμούς να φωτίζουν τις νύχτες της ψυχής μας, άλλους ήλιους να μεσουρανούν στο μέσον της πορείας καθενός. Μόνον το ανάλογο του «πισωκολλητού» σε μια σχέση παρέχει τη δυνατότητα του ―σχεδόν― κοινού ορίζοντα, της παράλληλης προοπτικής, της συνάντησης, κατά κάποιον τρόπο. Μιας συνάντησης δυνητικής, βεβαίως. Σε κάποιο σημείο στο απώτερο μέλλον. Που αρχίζει, στο «τώρα» του, το ευλογημένο ζευγάρι να το βλέπει ως στόχο.

Είναι αλήθεια πως ο αμοιβαίος αυνανισμός, στην εκδοχή που βρίσκονται ανάσκελα και δίπλα – δίπλα και οι δυο, προσφέρει επίσης πολλές δυνατότητες: και τον κλειτοριδικό οργασμό, και απαλλάσσει και από την αμφίβολη και επικίνδυνη ―για τα συμπαρομαρτούντα της― διαδικασία της διείσδυσης. Τα αντίστοιχα όλων αυτών στη σχέση εννοώ, φυσικά. Και εμπεριέχει και μειονεκτήματα. Αλλά όλα αυτά πηγαίνουν πολύ μακριά…

Θα περιορισθώ σε αυτήν την μικρή αθώα πρόκληση: Η «πισωκολλητή» σχέση είναι ο μόνος δρόμος για τις ανήσυχες ψυχές που είναι αρκετά ώριμες για να μην τσιμπάνε στην λαχτάρα της «ισοτιμίας», αλλά και αρκούντως νεανικές για να το παλεύουν ακόμη…

Advertisements