Ο Μπάμπης δεν ήταν πάντα αδέξιος με τις γυναίκες. Κάποτε, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ήταν αυτό που λέμε «μπηχτάκος». Αλλά τα πράγματα πήραν στραβό δρόμο στη συνέχεια. Ποιος να ξέρει τι έφταιξε; Η ζωή έπαιξε πάλι τα παιχνίδια της…

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ήταν τότε νεαρό και άπραγο αγόρι. Κι ήταν η δεκαετία του ’70. Και ήταν φυσικό τότε να μπλέξει κάποια στιγμή με γυναίκες φεμινίστριες. Και να αρχίσει τις προσπάθειες να επικοινωνήσουν. Διανοητικά, ψυχικά, συναισθηματικά. Άντε και σεξουαλικά… Αλλά με μέτρο, μην τον περάσουν και για λιγούρη… Προσπάθησε να οικειοποιηθεί τη γυναικεία ευαισθησία. Να ανακαλύψει τα θηλυκά στοιχεία μέσα του. Να σεβαστεί τη μικρή διαφορά με τις μεγάλες συνέπειές της.

Κάποια στιγμή όμως μπήκε η δεκαετία του ’80. Και ξαφνικά οι γυναίκες με τις οποίες σχετιζόταν ο Μπάμπης, οι μέχρι τότε φεμινίστριες, άρχισαν να αναζητούν μέσα τους κάτι απροσδιόριστο στην αρχή. Κάτι που στη συνέχεια πήρε σιγά σιγά τη μορφή ενός… νταλικιέρη.

― Ο άντρας θέλω να μου επιβάλλεται. Να έχει αυτό το αυθεντικό κάτι… Μου είναι δύσκολο να το εκφράσω, αλλά -πώς να το πω;- έχει και η βαρβατίλα την αξία της. Έχει κάτι που το ανακαλύπτω και με έλκει. Συγγνώμη που στα λέω αυτά, αλλά είναι σημαντικό για μένα να το ψάξω. Κι εσύ δεν το ’χεις…

Κάπως έτσι του το έλεγαν, του Μπάμπη οι πρώην φεμινίστριες. Και μια μανικιουρίστα, επίσης, του είπε ότι «Ο άντρας πρέπει να ’χει επιβάλλον!».

«Η αλήθεια είναι ότι δεν το ’χω», σκέφτηκε ο Μπάμπης. «Αλλά μπορώ να το αποκτήσω!», έλαμψε αμέσως μετά η καινούργια σκέψη στο μυαλό του! «Έχω ανάγκη τη γυναικεία παρουσία στη ζωή μου και θα κάνω ό,τι χρειάζεται για να γίνω καλύτερος εραστής! Στο κάτω κάτω, εδώ που τα λέμε, κάτι σχετικό μου βγαίνει δειλά ώρες ώρες. Ένα “Κάτσε κάτω μωρή” ή κάτι τέτοιο». Ο Μπάμπης τότε, την πρώτη φορά που το σκέφτηκε, δαγκώθηκε. Χρειάστηκε να περάσουν κάποια χρόνια για να το σκέφτεται χωρίς να δαγκώνεται… Και άρχισε να κάνει παρέα με αλανιάρες. Τραγουδιάρες. Λουλουδούδες. Κυρίες με προθέματα που έληγαν σε -άρες: ό,τι μπορούσε να συμβάλει στην καινούργια μαθητεία του. Και τα κουτσοκατάφερε. Έγινε σιωπηλός — μιλούσαν τα μάτια πια. Το βλέμμα του πήρε την πατίνα του άντρα που έχει δει πολλά αλλά δεν μιλάει γι’ αυτά. Του άντρα που ξέρει τι θέλει μια γυναίκα αλλά και, τάχα μου, δεν το εκμεταλλεύεται. Του «άντρα» γενικώς… Έγινε και λίγο αλητάκος. Λίγο, όμως.

Και μετά ήρθε η δεκαετία του ’90, και το επόμενο χτύπημα ήταν βαρύ για τον Μπάμπη:

― Ναι, η αλήθεια είναι ότι το σεξ είναι καλό μαζί σου, και στιγμές μαζί σου ονειρεύομαι και ταξιδεύω. Όμως θέλω ένα επίπεδο ζωής που εσύ δεν μπορείς να μου προσφέρεις. Ο Γιώργος είναι λιγότερος από σένα αλλά μπορεί να μου προσφέρει αυτό το επίπεδο ζωής που (μην το κοροϊδεύεις) νοιώθω να το χρειάζομαι. Είναι η επιλογή μου. Μεγάλωσα πια… Συγγνώμη που στο λέω, αλλά θα ήθελα να παντρευτώ τον Γιώργο. Εμείς μπορούμε να συνεχίσουμε να βλεπόμαστε πότε πότε για ένα στα γρήγορα. Σε θέλω πάντα, μωρό μου!

«Εγώ να δεις πόσο μεγάλωσα…» σκέφτηκε ο Μπάμπης, αλλά πάλι δεν είπε τίποτα. Δεν τον έπαιρνε πια να κυνηγήσει καριέρες και πιστωτικές με πλεονεκτήματα. «Κάποιος την πάτησε εδώ!», σκέφτηκε. «Και ξέρω ποιος είναι αυτός. Αλλά μάλλον είναι αργά πια για ν’ αλλάξω πάλι πορεία». Ο Μπάμπης δεν είχε πλέον και πολλές επιλογές. Αποφάσισε να τα βρει με τον εαυτό του. Και δεν τα βρήκε. Τσακωθήκανε, γίνανε από δυο χωριά χωριάτες, αλλά δεν τα βρήκανε τελικά. Το μόνο που κατάφερε ήταν να αρχίσει να αποφεύγει τις γυναίκες. Να μην είναι διαθέσιμος γι’ αυτές. Και τότε έγινε το θαύμα! Οι γυναίκες άρχισαν να τον κυνηγάνε. Δυσκολευόταν να γλιτώσει πια απ’ αυτές. Και τότε έμαθε το δεύτερο σημαντικό μάθημα στη ζωή του: άντρας δεν είναι αυτός που ξέρει να «ρίχνει»· είναι αυτός που ξέρει πώς να εγκαταλείπει. Και μαθαίνοντας αυτό το καινούργιο μάθημα, άθελά του, πλησίασε λίγο περισσότερο τον εαυτό του· ήταν λίγο περισσότερο ο πραγματικός Μπάμπης. Μέχρι τότε δεν ήξερε τι ήθελε, αλλά ένοιωσε ότι ήταν κοντά, πολύ κοντά σε αυτό που πάντοτε ήθελε και μόλις τότε άρχιζε σιγά σιγά να το συνειδητοποιεί. Ναι, μια καινούργια ζωή ανοιγόταν μπροστά του: Μια ζωή με αυτογνωσία, με μια καινούργια ποιότητα που μόνον ο άντρας που ξέρει τι θέλει μπορεί να έχει στη ζωή του. Η μία μετά την άλλην οι ανάγκες του ιεραρχήθηκαν μέσα του σε μια καινούργια σειρά. Η απόφαση ξεπρόβαλλε καθαρή μπροστά του σαν όραμα. Ο Μπάμπης ήξερε πια τι ήθελε στη ζωή του: ήθελε μια γυναίκα με μεγάλα βυζιά…

Advertisements