Σ’ έναν κόσµο που κινείται σε ευθείες και τεθλασµένες γραµµές, εκείνος αγάπησε τις καµπύλες. Ακόµη και αυτές που τον οδηγούσαν σε κύκλους, είτε φαύλους είτε µη. Δέσµιος του θηλυκού έσω δαίµονά του…

Αγάπησε ακόµη την αναποτελεσµατικότητα. Ως αντίσταση στην παντοκρατορία του κέρδους. Ως ύµνο στο περιττό και το ανώφελο. Το τραγούδι του τίποτα. Τον γνώρισα πρόσφατα και οµολογώ ότι µε έχει εντυπωσιάσει. Φαίνεται πως, ανέκαθεν, παντρευόταν ό,τι τον αφορούσε ßαθιά. Και κυκλοφορούσε ανάµεσά µας σαράντα τόσα χρόνια τώρα. Βουßός, προσέχοντας να µην τον πάρουµε χαµπάρι. Όλα όσα µίσησε, µε τα χρόνια που περνούσαν θριάµßευαν. Όλα όσα αγάπησε, είτε χάθηκαν, είτε έγιναν trendy και αγνώριστα. Νάτος λοιπόν πάλι εδώ, ξαναγεννηµένος για νιοστή φορά από τις στάχτες του. Αλλά και κάθε φορά να του ’χει αποµείνει κάτι λιγότερο. Τίποτα δεν τον εκπλήττει ιδιαίτερα πια. Ίσως, µόνο, να έßλεπε τους νικητές να γεύονται τις νίκες τους χωρίς έπαρση. Ναι, κάτι τέτοιο όχι µόνο θα τον εξέπληττε, αλλά, όπως µου εκµυστηρεύτηκε κάποια νοτισµένη νύχτα, θα του έδινε και ελπίδα ― και µια κάποια πίστη στους ανθρώπους. Ίσως πάλι, προσπαθώντας να ßρει τον εσωτερικό ρυθµό του κόσµου, την ποίησή του, να µην πρόσεξε τους ανθρώπους που τον προσπερνούσαν στους δρόμους των πόλεων. Εκείνος επέμενε: η ποίηση, όµως, είναι ο υπέρτατος χορός. Όταν στροßιλίζονται οι λέξεις και χορεύουν τα νοήµατα.

Στιγµές, ένας µαύρος άγγελος λογχίζει τον νου του: Ποιος αµάρτησε; Πότε; Σε ποια σκοτεινή γωνιά του σύµπαντος ξεχάστηκε ο λογαριασµός και ποιος πρέπει να τον πληρώσει; «Εµείς», µου έλεγε μετά. «Χρωστάµε…»

Πίναµε µέχρι αργά. Δεν χρειαζόταν να λέµε πολλά. Τι σηµασία είχαν οι συγκεκριµένες ήττες και οι περηφανείς νίκες µας; Η ευγένεια είναι που µπορεί να δικαιώσει και τις µεν και τις δε. Η ευγένεια είναι, επίσης, που µε την απουσία της τα κάνει όλα άσχηµα. Η ευγένεια: «Αξιοπρέπεια» την έλεγε, αλλά µου φαίνεται πως εκείνη τη νύχτα αυτό εννοούσε…

Υ.Γ.: Για τον Andy…

Advertisements