Kανονικά θα έπρεπε να είµαστε ευχαριστηµένοι. Ο πρωθυπουργός µας έχει αναλάßει το υπουργείο Πολιτισµού και ο αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης θα πάει στο Rockwave Festival στη συναυλία του Peter Gabriel…

Αλλά δεν είµαστε. Γιατί, όµως; Μήπως επειδή ανήκουµε στις στρατιές των καταθλιπτικών κατοίκων του «Θλιµµένου Πλανήτη» που έχει ως αφιέρωµα το Newsweek και δεν µπορούµε να αντλήσουµε χαρά από τίποτα; Μάλλον όχι, αφού χαιρόµαστε και µε το παραπάνω την εθνική ποδοσφαίρου. Με διαφορετικούς τρόπους, ßέßαια, ο καθείς: Χαρακτηριστική η αντίθεση στους πανηγυρισµούς στην ελληνική κερκίδα στο τέλος του µατς, όπου ο κύριος στην πρώτη σειρά χειροκροτεί όρθιος ευγενικά, «ευρωπαϊκά» (ή µήπως ελληνικά: σεµνά και ταπεινά;), ενόσω κάποιος άλλος κύριος, σε δεύτερο πλάνο, έχει απλωµένα τα χέρια σε χαρακτηριστική νεοελληνική χειρονοµία. Σηµασία έχει ότι χαιρόµαστε και οι µεν και οι δε. Οι µεν µε ένα πιο αποστασιοποιηµένο είδος χαράς, όπως εκείνο µε το οποίο παρεδόθησαν και παρελήφθησαν αντιστοίχως τα υπουργεία πριν από τέσσερις µήνες, οι δε µε ένα πιο πριµιτίß είδος που θέλουν να την µοιραστούν κάπως ßίαια µε τον απέναντί τους…
Αλλά και πάλι δεν είµαστε αρκετά ευχαριστηµένοι. Μήπως ξέρουµε κάτι παραπάνω για την ιαµατική αρρώστεια της θλίψης; Αυτήν που έγραφε τους στίχους στον Ρέι Τσαρλς σαράντα χρόνια πριν, όταν τραγουδούσε «I can’t stop loving you»; Μήπως µας σώζει το γεγονός ότι είµαστε µαύροι και τυφλοί: µαύροι από µέσα, τυφλοί στα έξω, ζούµε στον κόσµο του ο καθείς και χαιρόµαστε µε την κοινή µας φαντασίωση ότι είµαστε λευκοί κι αµόλυντοι στην έσω πλευρά µας, παρακολουθούµε δε µε γερακίσιο µάτι τον κόσµο, γι’ αυτό και µαυρίζουµε λιγάκι τις σχέσεις µας µε τους άλλους, κι έτσι µας χρειάζονται τα µαύρα γυαλιά, έστω και χωρίς το τεράστιο, γεµάτο χαµόγελο του Ρέι.
«What d’ I say?»

(19-6-2004)

Advertisements