«Η εποχή σού ζητάει να γίνεις µικρός, πλακέ µε µια τρύπα στη µέση όπως το cd, το mini disc και οι λοιποί φορείς της νέας τεχνολογίας. Εγώ αντιθέτως είµαι τεράστια, χοντρή, καθόλου πλακέ και µε πολλές τρύπες. Αυτό είναι το πρόßληµά µου!»

Αυτά έλεγε η Αρλέτα σε µια συνέντευξή της στο «Βήµα» στις 10 Δεκεµßρίου του 2000.
Η γλυκύτατη, τρυφερή Αρλέτα, µε τα γλυκόπικρα τραγούδια και τη σταθερή παρουσία της τόσα χρόνια τώρα. Κάποιοι άνθρωποι την νοιώθουµε συνεχώς παρούσα, έστω και µε λίγες κουßέντες πότε-πότε, έστω και µε κάποια τραγούδια κάθε τόσο, έστω και µόνο µε εκείνο το παιδικό ―και κάποιες φορές σκανδαλιάρικο― χαµόγελό της.
Η εποχή δεν μας ζητάει και πολλά: μόνον να είµαστε καλοί καταναλωτές. Με µια µικρή τρύπα για να ßλέπουν µέσα από αυτήν οι διαφηµιστές και να «καλύπτουν τις ανάγκες µας».
Δυστυχώς, όσοι έχουν πολλές τρύπες δεν πρόκειται να ταιριάξουν µε την εποχή µας ό,τι κι αν κάνουν: ακόµα και τα διαφηµιστικά µηνύµατα, αλλά και τα πολιτικά, τα µηνύµατα των καιρών και τα µηνύµατα που έρχονται από το µέλλον, όλα θα περνούν από τη µια τρύπα και θα ßγαίνουν από την άλλη…
Κι έτσι και τολµήσουν κάποιοι τέτοιοι απροσάρµοστοι να αγαπήσουν, οι τρύπες πολλαπλασιάζονται. Σαν το µαύρο γάτο του Ευγένιου Τριßιζά, που, όταν πήραν την αγαπηµένη του να τη ζευγαρώσουν µε έναν γόη σαλονιού µε φιόγκο, τραγουδούσε στις στέγες ότι «Η αγάπη έχει λύπες / όσες η γραßιέρα τρύπες». Μαύροι γάτοι που, όµως, µπορούν να γιορτάζουν γύρω από έναν καλό κάδο σκουπιδιών, µε προϊόντα χωρίς «ελκυστικό» περιτύλιγµα και «υποσχέσεις» για κάλυψη συµßολικών αναγκών.
Κάποιες φορές οι τρύπες τραγουδάνε. Όχι, δεν εννοώ τον συριγμό του ανέμου. Όταν οι τρύπες τραγουδούν, θρηνούν. Κι αυτό δεν είναι ευχάριστο: όπως, άλλωστε, ακούστηκε κάποτε μια φωνή να λέει µέσα από κάποιες τρύπες:

«Δεν θέλουµε θλιµµένους στη γιορτή µας»!

Advertisements