Αναγνωρίζω ότι δεν είμαι επαρκής συνομιλητής σε πολιτική συζήτηση. Παρότι η «Πολιτική Επιστήμη» υπήρξε αντικείμενο σπουδών μου. Και παρότι κάποτε συμμετείχα ενεργώς… Απέχω συνειδητά. Ακόμη και στις παρέες, όταν η κουβέντα μεταφέρεται «στα πολιτικά», περιορίζομαι στον ρόλο του ακροατή. Ούτε καν ερωτήσεις δεν κάνω πια, μια και οι ερωτήσεις σε τοποθετούν, εκόντα – άκοντα, όπου βολεύει τον καθένα ― και, κυρίως, όπου διευκολύνει την απρόσκοπτη λειτουργία του «φαντασιακού» του. Ο αυτοπροσδιορισμός μου, ιδιωτικό αστείο…

Πού βαδίζουμε;

Για την ακρίβεια: Πού βαδίζουν οι επόμενοι; Ούτε γι’ αυτό είμαι επαρκής να απαντήσω. Γερνάω και φυσικώ τω τρόπω, ανεβαίνω κάθε χρόνο και σε ψηλότερο σκαλί της κερκίδας, «εκεί όπου φτάνουν λιγότερο ξεκάθαρες οι εικόνες των ηθοποιών και ακούγονται πιο αδύναµες οι φωνές από τον δρόµο». Βλέπω καλύτερα, αλλά δεν μπορώ πια να συναισθανθώ τους πρωταγωνιστές. Εν ολίγοις: Δεν ξέρω.
Και φοβάμαι αυτούς που «ξέρουν». Δεξιούς κι αριστερούς. Όλων των αποχρώσεων, μορφών και παρενδύσεων…
Φαίνεται πως, ναι, γερνάω και γίνομαι όλο και πιο συντηρητικός. Προκειμένου να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, προτιμώ να μείνουν ως έχουν: στραβά κι ανάποδα, δηλαδή…
Από την θεσμοποίηση της εξουσιαστικής βίας, προτιμώ την ανοχή στην «ανεπίσημη» των ψευδώνυμων «αντιεξουσιαστών…
Και, για να είμαι ειλικρινής, μάλλον θα προτιμήσω, τελικά, τα βουνά…
Kάτι τελευταίο: πολύ στα σοβαρά πήραμε πάλι τους εαυτούς μας… Πάσα αντίρρηση, βρίσιμο, διαστρέβλωση, δεκτά… Καλή καρδιά.
Υ.Γ.: Όποιος δεν βαριέται, ας διαβάσει και τα posts
«Eίναι όµορφοι οι ανεµόµυλοι όταν φυσάει…» (Πέµπτη 2 Ιουνίου 2005)
στο http://mariosp.wordpress.com/2005/06/02/anemomiloi/
και «ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ – Οι πνεύµονες ανασαίνουν πάντα στα δεξιά… (Σάßßατο 7 Μαΐου 2005)
στο http://mariosp.wordpress.com/2005/05/07/aristera/
Σχετικά μου φαίνονται…

Advertisements