Ο Πετρώνιος έχει δίκιο: Simul flare sorbereque hau factu facilest (να φυσάς και να ρουφάς ταυτοχρόνως, στην πράξη δεν είναι και το πιο εύκολο…)
Τις τελευταίες ηµέρες ο νους µου τριγυρνάει περισσότερο στα µπλογκς και τους ανθρώπους τους, παρά στην υπόλοιπη ζωή µου.
Δεν µ’ αρέσει αυτό.
Αλλά κάτι µε σπρώχνει συνεχώς σ’ αυτό το πάρε δώσε από posts, comments και e-mails. Ένας ηλεκτρονικός ßόµßος µετατρέπεται ανεπαισθήτως σε soundtrack της ζωής µου. Διαπερνά τη συνείδησή µου ενόσω πηγαίνω σε δηµόσιες υπηρεσίες και νοσοκοµεία, σε δουλειές και σε καφενεία. Καιροφυλακτεί στο πίσω µέρος του µυαλού µου την ώρα που µοιράζοµαι την καθηµερινότητα µε τη γυναίκα µου.
Και γράφω όλο και λιγότερο. Και σαχλαµαρίζω όλο και περισσότερο. Με ßρίσκω και µε χάνω σε αναπάντεχες γωνιές της διαδροµής µου. Δεν είναι πως θεωρώ το Ιντερνετ ψευδοζωή. Καθόλου. Είναι που θέλω και τα δυο. Και που νοιώθω πόντο – πόντο να χάνω την ―ζωτική για µένα― απόσταση από τους άλλους. Ίσως πρέπει να αποσυρθώ για λίγο καιρό… Θα δούµε.
(A, ναι, έßγαλα και το sitemeter. Θα σας καταλαßαίνω από τα σχόλια…)

Advertisements