Ας μιλήσω για τη Γυναίκα. Το αενάως ζητούμενο των διαδρομών μου. Τον μισοσβησμένο ―από τον ιδρώτα στο μέσα της παλάμης― προορισμό στο εισιτήριό μου. Μπορεί να έσπασα κάποτε κούκλες και να άφησα πριονίδι να τρέξει μέσα από τα δάχτυλά μου, εντούτοις, παραμένουν ό,τι πιο μαγικά όμορφο συνάντησα. Ακόμα είναι οι οδοδείκτες μου. Κι ας χάνομαι κάθε τόσο σε κακοτράχαλα μονοπάτια.
Ας μιλήσω και για τη θλίψη. Χωρίς θλιμμένες κορώνες. Με τις μικρές κουβέντες που αρμόζουν στα μεγάλα συναισθήματα. Προσεκτικά. Συλλαβιστά. Με παίρνει η χαρμολύπη όταν βραδιάζει και χιλιάδες φωτάκια μου μιλάνε για τις ζωές που δεν έζησα· διεκδικούν τις εκδοχές μου που τους ανήκουν. Καθώς η νύχτα προχωρά, όμως, η Σελήνη με κερδίζει αβίαστα. Είναι πάντοτε όμορφα να επιστρέφεις στην μοναδική δική σου ζωή, μετά το κουραστικό ταξίδι στην μήτρα των εαυτών σου που δεν βρήκαν τον δρόμο τους. Πηγαίνω στο μπάνιο και ξεπλένω τη σκόνη από τα μάτια μου.
Η Αποκεκαλυμμένη Ίσις έγραψε χθές ένα κειμενάκι (Fly me to the Moon: http://isisveiled.wordpress.com/2006/07/12/120706a/ )
που μου θύμισε ότι, ναι, υπάρχουν και τέτοιες γυναίκες: που το chiaroscuro τους αναδεικνύει υπόγειες πηγές στο άνυδρο τοπίο…
Η Σελήνη πάνω από τον Υμηττό εδώ και λίγη ώρα μισοκρύβεται από κάποια σύννεφα. Μπορεί να είναι ιδέα μου, αλλά μου φαίνεται σαν να παίζει μαζί μου…

Υ.Γ.: Αυτό ήταν το τελευταίο ποστ του Καψοκαλύβα. Αλόχα…

Advertisements