Παρακολουθώ τους ανθρώπους να «φορτώνουν» σε κάθε ευκαιρία: για ιερά δισκοπότηρα πολιτικά, φιλοσοφικά, κοινωνικά. Για τις προσωπικές τους μεταλαβιές… Να αλληλοκοπανιώνται για να υπερασπισθούν την ανεκτικότητα. Να σταυροφορούν γενικώς ή περιστασιακά. Πόσο εσωτερικό έλλειμμα, πόσο μαγκωμένο πάθος φαίνεται να διαφεύγει κάθε τόσο από τις βαλβίδες ασφαλείας στις ανθρώπινες αγορές…

Διαβάζω για το Το Κόμμα της Αδελφικής Αγάπης, Ελευθερίας και Διαφορετικότητας (PNVD) στην Ολλανδία. Κραυγάζει τον ευφημισμό του. Διεκδικεί διαφορετικές βαλβίδες ασφαλείας. Και σπιρουνίζει ακόμα και το 82% της, κατά τεκμήριον, ανεκτικής ολλανδικής κοινωνίας.

Σκέφτομαι πως, ναι, στριμώχνομαι για να υπερασπισθώ κάτι που δεν είναι δικό μου, κάτι που στριμώχνει την έννοια της συναίνεσης στα δυο στενά. Από την άλλη όμως, παρατηρώ με τα έκκεντρα γυαλιά μου κακοποιημένες, ανάπηρες συναινέσεις να συμβιώνουν μεταξύ «ενηλίκων» στους δρόμους, τα μαγαζιά και τα καφενεία, στις δημόσιες συνευρέσεις και τις ιδιωτικές φωλίτσες.

Και αναρωτιέμαι: πόση «νομιμοποίηση» έχουμε άραγε ανάγκη όλοι μας για τις σκοτεινές γωνιές της ψυχής μας;

Advertisements