ismini21.jpgΗ Ισμήνη είναι δεκαοκτώ ετών. Ανήκει σε μια γενιά που, ομολογώ, δεν την πολυκαταλαβαίνω. Η Ισμήνη δεν μπορεί να χωρέσει τη νεοφώτιστη ψυχούλα της στον κορσέ του lifestyle. Θέλει κάτι που να το νοιώθει ουσιαστικό. Κι αν δεν είναι, τουλάχιστον να μοιάζει ουσιαστικό: Φιλοσοφία, Πολιτική, Ψυχολογία, Ιστορία. Δεν ξέρει η γλυκειά μου πόσο σημαντικότερο είναι να ομνύεις σε αυτά που μιλούν στην ψυχή σου, κι ας φαίνονται (και ας είναι) ασήμαντα, παρά σε όσα θεωρούνται σημαντικά: από τους δασκάλους της, τους γονείς της, την κοινωνία. Επειδή δεν ξέρει ―ακόμη― πόσο σημαντικότερη είναι η ίδια από μόνη της, σε σύγκριση με αυτά που πιστεύει. Ό,τι και αν πιστεύει.
Εφόσον δεν καταλαβαίνω τη γενιά της, δεν ξέρω και τον τρόπο να διεισδύσω στον νου της. Δεν έχω σκέψεις να της δώσω. Συναισθήματα; Μόνον όσα γλυκαίνουν την κορεσμένη καρδιά μου και τροφοδοτούν τον ναρκισσισμό της. Οι παλιές νίκες μου, οι ήττες μου και τα αδιέξοδά μου, ανθούν κάπου παράμερα: στο κέντρο, κανοναρχούν οι νέοι. Αυτοί δικαιούνται να μη μολυνθούν από τα αδιέξοδά μου. Δικαιούνται τις δικές τους ήττες που θα έρθουν με τον καιρό.
Κάνω στην άκρη και συνεχίζω με ψήγματα συμμετοχής. Παρατηρώ. Και πότε – πότε χαμογελώ. Τις νύχτες η κλεψύδρα της καρδιάς γυρίζει ανάποδα και σπαταλάει όσα κέρδισε τη μέρα η δύναμη του νου. Τις νύχτες στα όνειρά μου νοικιάζω ακόμη εκείνο το φοιτητικό δυάρι στο Γαλάτσι. Μόνο στα όνειρα: στα κρυφά, μη με δουν και μου ζητήσουν τα νοίκια είκοσι πέντε χρόνων…

27/11/2004

Advertisements