Μέρες πριν, κάποια Μαρία από την Ολλανδία άφησε εδώ ένα σχόλιο:
«Και μετά από σκέψη για τη θέση των πλήκτρων, γιατί τόση λατρεία στη γοητεία των λέξεων; Ακόμη……»

Μαρία,
οι λέξεις:
ασφυκτιούν εγκλωβισμένες στις προσλαμβάνουσες παραστάσεις μας. Φυλακισμένες που προαυλίζονται σε κάποια αυθαίρετα κείμενά μας. Και κλειδώνουν με την σειρά τους τον νού μας.
Αναδιπλώνονται σε καλύβες φωνηέντων, κρύβονται σε συμφωνικά δάση, δραπετεύουν από ονειρικά, πολύσημα τούνελ. Σκάβουν, γράμμα το γράμμα, την υπόγεια διαφυγή τους. Εμφανίζονται στιγμιαία, καλικάντζαροι στις καμινάδες του νου, και μας περιγελούν.

Και το Home, απρόσιτο· τόσο κοντά στο End που με φοβίζει. Δίπλα στο Insert που απαιτεί από μένα κάτι που δεν καλοκαταλαβαίνω. Πασχίζω, πατάω PageUp και PageDown σπασμωδικά, κάνω Pause να πάρω μια ξεψυχισμένη ανάσα, δοκιμάζω ανάπηρα Ctrl…
Και το Escape, στην ίδια θέση πάντα: ψηλά και αριστερά…

Advertisements