Παρακολουθώ τον ήλιο να κατεβαίνει σκυφτός προς τον Πειραιά. Ο Rod Stewart πιλατεύει τα πιο γλυκερά από τα συναισθήματά μου. Και μου αρέσει.
Απορρόφησα πολύ θυμό σήμερα το πρωί και θέλω τώρα, στο δειλινό, να τον επεξεργαστώ, να τον διυλίσω, να τον αφήσω να μετατραπεί σε αρσενικά ιζήματα ζωής.
Μην κρυφοκοιτάς από την κλειδαρότρυπα: δεν θα σου πω γι’ αυτά. Θα σου πω μόνο για το χνάρι τους, λίγο πριν το σβήσει κι αυτό ο άνεμος της αυτοαναφορικής γραφής, η ανακύκλωση του νου.
Νομίζω, λοιπόν, πως οι άνθρωποι δεν θυμώνουν. Ποτέ. Συχνά, εντούτοις, τους παίρνει ο θυμός. Αυτή η αυθύρπακτη δαιμονική οντότητα που αιωρείται γυρεύοντας ψυχή να ντυθεί και αίμα να ζωογονήσει. Πρέπει να της δίνεις το μερτικό της πότε – πότε. Αλλά ο ίδιος να μένεις παραπίσω: να σε παρακολουθείς να θυμώνεις. Και να σβήνεις την αύρα του θυμού των άλλων μ’ ένα σταθερό φύσημα του νου.

Να θυμηθώ, οπωσδήποτε:
1) Να μην τα πω όλ’ αυτά στον ψυχίατρό μου!
2) Να αλλάξω την μουσική.

Λέω να πιω απόψε…

Advertisements