Η άδεια Αθήνα: το βασίλειό μου. Το εποπτεύω με προστατευτική αγάπη από το μπαλκόνι μου. Για όσο μπορώ ακόμη. Ο εχθρός θα διαβεί τις πύλες και θα το κατακτήσει· και πάλι. Φυσικά. Ναι, είναι φυσικό να υποτάσσονται οι αγάπες μας, αργά ή γρήγορα στον εχθρό. Να αλώνονται. Το μυστικό ποτάμι ρέει και ενώνει πρόσκαιρα τα παρασυρμένα κλαδιά που είναι οι ζωές μας. Σε κάποια στροφή του μας πετάει μακριά. 
Ναι, είναι φυσικότατος ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους. Χορεύουμε με αβίαστη φυσικότητα τον χορό της απομάκρυνσης και της επαναπροσέγγισης.
Είσαι ο εχθρός μου και είμαι ο εχθρός σου… Κανένας συμβιβασμός, καμιά εκεχειρία. Σε αποδέχομαι. Εχθρέ μου, δεν σε μισώ. Σε έχω ανάγκη: σε αγαπώ δηλαδή, κι αυτό θα το πληρώσουμε ακριβά κι οι δυο μας! 

Ανοίγω μπύρα και βάζω το cd να παίζει:

«I have been ungrateful
And I have been unwise
Restless from the cradle
But now I realize
It’s so hard to see the rainbow
Through glasses dark as these
Maybe I’ll be able
From down on my knees
Oh I am weak
Oh I know I am vain
Take this weight from me
Let my spirit be unchained
Old man swearin’ at the sidewalk
And I am overcome
Seems that we’ve both forgotten
Forgotten to go home
Have I seen an angel
Or have I seen a ghost
Where’s that rock of ages
When you need it most
It’s so hard to see the rainbow
Through glasses dark as these
Maybe I’ll be able
From down on my knees»
 

Advertisements