«Δεν είμαστε δα και λίγοι όσοι στα δίχτυα της ζωής μας, τώρα στη μέση ηλικία, συνειδητοποιούμε πως ό,τι πιάσαμε ήταν «παπούτσια και λάστιχα – πού και πού κανένα κονσερβοκούτι»…
Τα ψάρια μάς απέφυγαν, επιμελώς θα έλεγες… «Λίγο μετά», για πρώτη φορά, θα αποδράσουμε πέρα από τον κωλο-ορίζοντά μας. Όπως και να ’χει, εντούτοις, καλά είναι: και τα άχρηστα σκουπίδια που ψαρέψαμε μέχρι τώρα, όμορφα είναι…
και πού ξέρεις· εκεί που θα πάμε μπορεί να υπάρχουν χρήσιμα παπούτσια και λάστιχα, υπέροχα κονσερβοκούτια, μαγικά σκουπίδια. Μπορεί, ακόμη, και ψάρια. Μπορεί, πάλι, και όχι. Όμως, αυτό μάθαμε να κάνουμε, κι αυτό κάνουμε – πότε με όρεξη, πότε χωρίς.»

Το άφησα σαν σχόλιο πριν λίγο στο μπλογκ του Νίκου Δήμου (http://doncat.blogspot.com/), στο ποστ του Tassos Papadakis «Απόδραση».
Το ξαναδιαβάζω (κάτι που δεν συνηθίζω στα μπλογκς, είτε στο δικό μου είτε στων άλλων) και με ενοχλεί ο -τάχα μου κεκαλυμμένος- συναισθηματισμός του, η υπεραναπληρωτική δημιουργικότητά του. Ψευτοδικαιολογούμαι στον εαυτό μου ως αντιγραφεύς. Αλλά κάπου ξέρω πως ο συναισθηματισμός ποτέ δεν θα ταράξει τα σπλάχνα μου σαν συναίσθημα.

Advertisements