Πριν λίγο διάβασα ένα παλαιότερο κείμενο μιας (φίλης πλέον) μπλόγκερ. Και σε κάποιο σημείο συνάντησα τη λέξη «τσακαλοφέγγαρα». Υπέροχη. Την μηρυκάζω εδώ και ώρα. Την ακουμπάω στον ουρανίσκο, την ψευτοπιέζω με τα δόντια. Αντέχει. Εξακολουθεί να μου αρέσει. Διαχέεται στον νου και τον ασημίζει με πανάρχαιους ψιθύρους που ρέουν στα τυφλά μέσα στο αίμα μας. Τα τσακαλοφέγγαρα…Σκέφτομαι πως, ίσως, και κάποιοι άνθρωποι που έζησαν χωρίς «στόχους» τη ζωή τους, που περιφέρθηκαν ασκόπως σε πάρκα και πλατείες της ανθρώπινης περιπέτειας, που έριξαν κορώνα – γράμματα το νόμισμα της ζωής τους και ακολούθησαν τυχαία μονοπάτια, βραδιάζοντας σε εξίσου τυχαία μοτέλ στο δρόμο τους, χωρίς πατρικό να γυρίσουν και χωρίς σπίτι δικό τους να χτίσουν ποτέ, ίσως, να είχαν σκοπό: τον σκοπό που σιγοσφύριζε το αίμα τους…

Advertisements