Ζείτε, ζούμε, με μια σύμβαση: σαν να πρόκειται να ζούμε για πάντα. Ναι, δεν υπάρχει άλλος τρόπος: είναι ο μόνος υγιής τρόπος για να ζει κανείς… Μόνον έτσι μπορεί στην τελική να ζει κανείς. Ναι. Αλλά πρόκειται για σύμβαση. Το καταλαβαίνουμε όλοι αυτό, έτσι δεν είναι; Βαθειά μέσα σου το ξέρεις: ίσως λίγο ακόμη, ίσως πολύ. Αλλά είναι συγκεκριμένος ο χρόνος που σου απομένει: μετρήσιμος… Κάπου, κάπως, γραμμένος εκεί που δεν μπορείς να διακρίνεις τα νούμερα, τα δεδομένα… Και αυτά που είναι να ζήσεις ακόμα, μπροστά σου, πεπερασμένα. Πολλά η λίγα, αλλά κάπου χωράνε, διάολε…
Τι κάνεις λοιπόν; Πώς θα διαχειριστείς τον χρόνο που έχεις ακόμα εδώ πέρα, σε αυτήν την  αγορά που περί άλλα τυρβάζει; Και, φίλε μου, επιπλέον, έχεις κάποια απάντηση να δώσεις  σε αυτούς, τους άλλους,  που ο χρόνος τους στερεύει; Αν έχεις κάποια, βεβαίως… Αν δεν έχεις, δεν πειράζει. Αλλά αν ανοίξεις το στόμα σου, πρόσεξε τι θα πεις: όχι τις όμορφες παιδεμένες κουβέντες με τις οποίες πορεύεσαι στη ζωή σου. Αυτές είναι για τη δική σου ζωή,  που έχει ακόμη δρόμο μπροστά της. Έχεις, όμως, κάτι που να μπορεί να ακουμπήσει πάνω του κάποιος που τελειώνει ο χρόνος του; Εχεις κάτι, από τώρα, για όταν θα το χρειαστείς κι εσύ ο ίδιος; Ξέρω, αργεί αυτή η ώρα, έχεις χρόνο μπροστά σου για να το βρεις. Εντάξει, εσύ αργείς, είναι νωρίς ακόμα… Αλλά αν κάποιος δίπλα σου το χρειάζεται, και αν το έχεις, πες το. Αν όχι, μην του κλέβεις τον πολύτιμο χρόνο που του απομένει με μαλακίες… Σε περιμένω. Μίλα, ρε…

Advertisements