Χαζοεπώνυμε σχολιαστή:

Δεν πρέπει να πολυλές την αλήθεια σου. Όπως λένε και στην Κρήτη: «Οπου αγαπάς μην πολυπάς. Κι αν πολυπάς, μην πολυκάτσεις. Κι αν πολυκάτσεις, μην πολυμιλείς…»

Κάποιος θα βρεθεί να την περιγελάσει την αλήθεια σου. Και ξέρεις κάτι; Κάπου θα έχει δίκιο. Αλήθεια… Πάντα… Γι’ αυτό σου λέω: Κράτα την αλήθεια σου για σένα. Μην προσπαθείς να πείσεις κανέναν. Αστείος θα ακουστείς… Δοκίμασέ την στην σιγανή φωτιά του πόνου σου. Κι αν αντέξει, μυρήκασέ την χωρίς ενοχή… Μονάχος.
Ολα τ’ άλλα, αυτοί που αξίζουν, θα τα ακούνε βερεσέ.

Κι ακόμη:
Ναι, εγώ δεν έχω να οδηγήσω πουθενά κανέναν. Ναι, το νοιώθω. Κι εσύ που με διαβάζεις, το νοιώθεις: Τα ταξίδια µου σου ακούγονται αλλόκοτα. Μισά καταλαßαίνεις και ενθουσιάζεσαι, τα υπόλοιπα κάνεις πως δεν τα άκουσες. Ίσως κι εσύ να τα ξέρεις όλ’ αυτά. Ίσως, πάλι, όχι. Ναι, µάλλον όχι, και συγχώρα µε… Ξέρω, δεν είµαι καλύτερος από σένα.

Αλλος. Απλώς.

Κάποιες στιγµές νοιώθω να σας αγαπάω όλους. Ναι. Κι ας είσαστε αλλού, κι ας είσαστε κακιωµένοι µε κάτι τύπους σαν εµένα…

Μου µοιάζετε εγωκεντρικά παιδάκια, αλλά δεν είναι αυτό που έχει σηµασία:

Είσαστε γλυκούτσικοι κι αχνοί· (όπως ειπε κάποιος άλλος, καλύτερος…). Αλλά µην το πολυπαίρνετε πάνω σας κι αυτό: Θα χαλάσετε. Μην παίρνετε πολύ στα σοßαρά στον εαυτό σας. Και µην αναπέµπετε ύµνους στον Νίκο τον Δήµου… Δε λέει… Η δική του αλήθεια, κουτσή, στραßή, κακιωµένη ώρες ώρες, πότε «ανοιχτή» και πότε αλλιώς, πότε µια τεράστια αγκαλιά και πότε µια στριφνή, ανεξέλεγκτη ανάγκη που µας περιγελά όλους, τους ανίδεους, λίγο «έξυπνους» και λίγο «δήθεν», χτισµένους στην ανάγκη µας και αλλούτερους από την δική του ανάγκη, την κρυµµένη πίσω από τα «λόγια µας»… Το ßαλς που παίζεται εδώ, η συνάντηση κι η αποµάκρυνση, είναι πολύ πιο σκληρή από το παιχνίδι του «Εµείς» που φτιάχνετε, οι περισσότεροι,  ερήµην: Χαµπάρι, τελικά. Ένας συγγραφέας, ένας πατέρας, ένας τάχα µου. Υποχρεωµένος να φέρνει ßόλτα, ανέξοδα, πάλι τάχα µου, τον δήθεν µέσα του καθενός μας· βαρύ το φορτίο… Κι απέναντί του, ευφυείς έξω, µίζεροι έσω, χαζοßιόληδες αντεστραµµένοι συνδικαλιστές να εκπροσωπούν το Τίποτα που σήµερα (στο Zeitgeist που για κάποιους, αλλίμονο άργησε…),  να φαντάζει για το Παν·  µια τάχα μου αλήθεια, ντυµένη τα πλουµιστά κουρέλια του φιλελευθερισµού· ψιµύθια ενός χαµένου ατοµισµού που δεν γνώρισε, δεν τον γονιµοποίησε κανένα «Εµεις», αντανακλάσεις της σωτήριας µιζέριας των πρόχειρων, εύκολων, «Αλλων»…  
Ξέρω, έτσι «τσαµπουκά», ότι ο Δήµου κάτι καταλαßαίνει από όλα αυτά…
Και ότι οι περισσότεροι εδώ µέσα (εκεί μέσα, στο μπλογκ του Δήμου) δεν ψυχανεµιζονται ούτε τα µισά: Η Λογική: Το Μισό του Ουρανού. Το Αποκούµπι τους.
Για κάποιους από σας (αυτούς) ελπίζω… Ευφυολογήµατα, που δεν αντηχούν παρα τον προσωπικό πόνο του καθενός… Δοξασίες, για µια ζωή που «έτυχε» στο καθέναν, χωρίς να ξέρει τι να την κάνει,  όταν θα φεύγει. Κουßέντες. Μπλα µπλα. Ανθρωπάκια. Αδέρφια µου….

Κι όποιος κατάλαβε, ό,τι κατάλαβε… 

Με μιαν κάπως παράξενη αγάπη, για όλους, χαζούληδες, κακιωμένους εκ γενετής και μη…

Advertisements