Βρέχει.
Η ßροχή έχει κάτι από τη γενναιοδωρία που δεν µπόρεσα ακόµη να µάθω να δίνω στη γραφή µου. Ναι, η γραφή µου, ακόµη, δεν είναι όσο γενναιόδωρη θα µπορούσε να είναι.
Αλλά, πάλι, γιατί να είναι γενναιόδωρη; Ο αναγνώστης είναι που χρωστάει, δεν του χρωστάω εγώ. Βρίσκει έτοιµα αυτά που εγώ πλήρωσα µε κοµµάτια απ’ το κορµί µου για να τ’ αποκτήσω. Όταν ήµουν έφηßος, θυμάμαι, ήµουν δεκτικός σε µηνύµατα σαν αυτά. Αλλά δεν ßρέθηκε τότε κανείς να µου τα δώσει. Σκέφτομαι, άραγε, ήταν χαµένος χρόνος τόσο μεγάλο κομμάτι από τη ζωή µου, να µάθω όλα αυτά the hard way, ή έτσι γίνεται πάντα; Κι αν, όλα αυτά πρέπει να τα µάθει καθείς µόνος του, γιατί να γράφω εγώ;

Τι µένει απ’ όλα αυτά;
Ένας γέρος Γυµνασιάρχης που τον θυµόµαστε όταν γεράσουµε κι εµείς και συνειδητοποιούµε ότι κάτι ήθελε να πει πίσω από τα ßαρετά κηρύγµατά του;
Α, βέβαια: τα κωλόπαιδα -που ήμασταν όλοι μας, και- που νοµίζουν ότι έχουν πιάσει τον Πάπα απ’ τ’ αρχίδια επειδή είναι 20 χρονών και όλα είναι µπροστά τους. Νοµίζουν ότι αυτό που λέγεται ζωή ξεκίνησε, ξαφνικά,  µε τη γέννησή τους. Ότι όλα όσα ανακαλύπτουν είναι καινούργια. Εµφανίστηκαν στο σύµπαν µαζί µε τη γέννησή τους. Μικροί ανόητοι, «…όλα αυτά είναι ρόλοι που έχουν παιχτεί και ξαναπαιχτεί χιλιάδες φορές».

Μόνον η όποια εντιµότητά μας μάς συνοδεύει. Δεν µένει, για να πούµε την αλήθεια, αλλά είναι το µόνο που, για κάποιον µυστήριο λόγο, έχει σηµασία…
Η εντιµότης. Κάποιοι το λένε να είσαι αληθινός µε τον εαυτό σου. Να έχεις εξασκήσει την κρίση σου και να µην παραµυθιάζεσαι. Να µην είσαι, δηλαδή, ευτυχισµένος.
 

Advertisements