Απόγευµα στην Αθήνα και ο ήλιος κοκκινίζει τους τοίχους των πολυκατοικιών καθώς αποσύρεται. Ένα κόκκινο που καθαρίζει τον νου.
Κόκκινο και στην οθόνη της τηλεόρασης που δείχνει την Σταδίου από µια κάµερα στα ψηλά, µε τους χτυπηµένους από τη νιότη τους, στα χαµηλά. Κόκκινο υποφωτισµένο, που θολώνει τον νου. Το ξέρουµε, κι ας µην µας επιτρέπει η δικτατορία του θυµικού µας να το παραδεχθούµε, ότι οι θολωµένοι νόες είναι που αγορεύουν στα τηλεοπτικά παράθυρα, και κάποιοι άλλοι θολωµένοι νόες περπατούν εξουσιαστικά τη Σταδίου. Τερατώδη θυµικά αναζητούν αποδιοποµπαίους τράγους σε τηλεοπτικά στούντιο, και εξουσιαστικές ορµόνες παρελαύνουν στον αθηναϊκό δακτύλιο. Ένα δάκτυλο που δεν έχει κανένα φεγγάρι για να δείξει και ανακυκλώνεται και τρώει την ουρά του. Όπου κοχλάζουν οι χυµοί της νιότης και αναδεύονται οι πικρίες των νοικοκυραίων και του αυταρχικού δηµόσιου λόγου, από εκεί απουσιάζει ο στοχασµός.
Σκοτείνιασε. Τα φώτα της Πανεπιστηµίου και οι προßολείς στα στούντιο γεµίζουνε σκιές αυτήν την πόλη και τραßολογούν το ßλέµµα στα ανούσια. Όµορφα ßλέµµατα. Άµορφη πόλη. Άσχηµα θυµικά και εύσχηµες προφάσεις.

Advertisements