Οι άνθρωποι είμαστε όλοι φτιαγμένοι από τις ίδιες πρώτες ύλες. Δομημένες αλλιώς, όμως· το ίδιο φαΐ έχει διαφορετική γεύση από τα χέρια κάθε νοικοκυράς. Και αυτή η διαφορά μας δεν παλεύεται: όσο και να το προσπαθήσεις, θα υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους θα συνεννοείσαι αμέσως κι άνθρωποι με τους οποίους δεν θα συνεννοηθείς ποτέ. Με όση καλή πίστη κι αν επιχειρήσεις να λειάνεις τα γρέζια· δεν πακτώνουν τα γρανάζια. Δε θέλει, ρε φίλε… Οι «λαΐκές» με την περίφημη «χημεία» τους, ίσως να έχουν δίκιο.
Γι’ αυτό σου λέω, γείρε στο τοιχάκι πίσω σου κι ακούμπησε το κεφάλι. Κλείσε τα μάτια και καθάρισε το μυαλό σου από την σκόνη των συναισθημάτων. Άνοιξέ τα σε λίγο και θα συνειδητοποιήσεις ότι κοιτάς ψηλά – ψηλότερα από σένα. Μπορεί να είναι κάποιος ουρανός που θα κοιτάς, μπορεί κι ο απέναντι τοίχος – ο επόμενος.
«Αν δεν σηκώνεις τα µάτια, θα πιστέψεις πως είσαι το πιο υψηλό σηµείο», έγραφε προ ημερών τον αφορισμό του Antonio Porchia η Composition Doll
Συχνά, αυτό αρκεί…Κι αν δεν αρκέσει, δεν πειράζει. Στο κάτω κάτω, «Όποιος έχει δει να αδειάζουν όλα, σχεδόν γνωρίζει από τι γεµίζουν όλα». Μπορεί με κάτι να μπορέσεις να γεμίσεις την άβυσσο που σε χωρίζει από τον Άλλον. Μπορεί και όχι. Εξαρτάται από τα γρέζια σου και την συνταγή της φύτρας σου. Και τα αδειάσματά σου…

Advertisements