Η καρδιά ακολουθεί τους δικούς της δρόμους. Αγνοεί, επιδεικτικά θαρρείς, σαν πεισμωμένο παιδί, το μυαλό. Κι εσύ διαλέγεις. Με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις. Το ίδιο είναι, όποιον δρόμο και να πάρεις, βρε… Μην αγχώνεσαι. Στο πουθενά πηγαίνουν. Διαλέγεις θέση στο γκισέ – απλώς. Εγώ διάλεξα: καπνίζοντες, παράθυρο. Να βλέπω· μέχρι τέλους. Και να τυφλώνομαι: απ’ την καρδιά μου. Κι αυτό μέχρι τέλους. Μπερδεύτηκες, ε;

Advertisements