Ανήκω σε μια από τις τελευταίες (ίσως την τελευταία) γενιά με σεξουαλικά στερημένη εφηβεία. Χρειάστηκε, τότε, να υπερβάλλω την «αλήτικη» πλευρά μου για να ζήσω όσα έπρεπε να γνωρίσω…

Η γενιά μου, λοιπόν, εκβράσθηκε σχεδόν στη μέση ηλικία της στην παραδείσιο νήσο της ιντερνετικής πορνογραφίας.
Κι όμως -ή, ίσως ακριβώς γι’ αυτό-, τα βλέμματα των φωτογραφημένων θηραμάτων συχνά κλέβουν την προσοχή μας από τα κάτωθεν εκθέματά τους. Βλέμματα ναρκισιστικά, αδηφάγα, άλλα ανασφαλή και άλλα φοβισμένα, κάποια γλυκά και κάποια αντιπαθή. Φύρδην μίγδην. Και θυμάμαι την γιαγιά μου: «Μάτια λαίμαργα, ψυχή χαμένη»… Μου αρέσει όμως που ο νους μπορεί να ίπταται στις κοιλάδες του σεξουαλικού συμβολισμού χωρίς τα δεσμά του σαρκίου. Και γλυκόπικρος ο νόστος της σκεπτομορφής του γυναικείου στήθους: αυτή η λυτρωτική νοσηρότης, μακριά από την υγιή σεξουαλική υδραυλική του «Κάτσε κάτω μωρή»…

Ηδονοβλεψίας εγκώμιον; Γιατί όχι. Αίτημα αθανασίας είναι κι αυτή. Όταν το ημίγυμνο σώμα βιάζεται, εν αγνοία του, από το βλέμμα μας: εισβάλλουμε, μετέχουμε (θεατρικά θαρρείς…) σε μια ξένη ζωή. Προσθέτουμε σπαράγματα ζωών που δεν ζήσαμε στο σακούλι μας.

Σκέπτεσθε, οι νεώτεροι, την αυτοϊκανοποίηση; Μπα… Στην ηλικία μας διαφυλάττουμε την ενέργεια που λιγόστεψε συν τω χρόνω κι έγινε πια υπερπολύτιμη. Ναι· γίναμε γερο-λαδάδες της λίμπιντο…

(Τρι Ιαν 02, 08:54:30 μμ, στο http://doncat.blogspot.com/)

Advertisements