Ένας blogger, που γνώρισα πρόσφατα, σύγκρινε τον άνθρωπο µε παστίτσιο, µε κρεµµύδι, µε άτοµο-σωµατίδιο της φυσικής.

Εµένα µ’ αρέσει η αγκινάρα. Τρώω τα φύλλα της σιγά-σιγά σαν πασατέµπο κι όταν επιτέλους φτάσω στην καρδιά της, την απολαµßάνω σχεδόν µε ευλάßεια.

Ο χωρόχρονος όµως στο Internet αλλάζει διαστάσεις, συρρικνώνεται, απλώνεται, διασκορπάται… Όλα γίνονται κάπως αλλιώς.

Κάπου στο Θερινό Ηλιοστάσιο ήρθε µέσα απ’ το PC µου το καλοκαίρι µε την µορφή µιας περίεργης αγκινάρας. Είχε την καρδιά απ’ έξω και τα φύλλα από µέσα. Όλη της η ουσία ήταν εξίσου απλωµένη και στα φύλλα. Στα φύλλα που αργά-αργά της πρόσθεσε ο χρόνος, οι εµπειρίες, η ζωή.

Με την πρώτη µατιά είδα την καρδιά. Τώρα εξερευνώ ένα-ένα τα φύλλα της, το κάθε ένα έχει άλλη γεύση. Και η καρδιά µόνο τα δένει σ’ ένα σύνολο. Απ’ έξω προς τα µέσα.

Αυτή είναι η εµπειρία µου από το Internet. Μια ανάποδη αγκινάρα…

(Τρι Ιαν 02, 01:54:43 µµ)

Re: Η ντουµπλφάς αγκινάρα που σκέπασε µια πυγολαµπίδα παράµερα

Γαλαζωπές οι ανταύγειες αυτού του παράξενου φωτός στο µισοσκότεινο δωµάτιο· στους τοίχους σπινθηρίζουν µικροσκοπικές καρδιές: πυγολαµπίδες που µισοκρύßονται πίσω από λέξεις σε Verdana· στιγµές, οι καρδιόσχηµες πυγολαµπίδες φουντώνουν και πνίγουν τις ίδιες τις λέξεις τους. Και λίγο µετά, ο συναισθηµατικός παλµός χαµηλώνει το φωτάκι τους.

Ναι, Andy, κάποιες από αυτές, πανέµορφες, ισοσκελίζουν τις µικρές λάµψεις των άσχηµων και των (πολλών) ουδέτερων. Και ναι, Synas, τα φύλλα του χρόνου µάς κρύßουν και µας οριοθετούν συνάµα. Κι αυτή εδώ, και ολόκληρο το Ιντερνετ, είναι µια οριοθετηµένη µέθεξη. Μια οθόνη διεµßολίζει σπινθηρίζουσες ψυχές και ψευτοκρύßει τ’ άντερά µας· τα γαλαζώνει.

Και κάτι νύχτες µε αλκοόλ να φιλεύουµε τα «Αχ» µας µε σάουντρακ τα ζßιν – ντόινγκ της Αφροδίτης…

(Τρι Ιαν 02, 08:35:23 µµ, στο http://doncat.blogspot.com/)

Advertisements