Ναι, έτσι είναι: δεν ταιριάζεις μ’ αυτόν τον κόσμο. Κάπου περισσότερος, κάπου λιγότερος. Το σπρώχνεις και δεν πακτώνει. Απλώθηκες κάποτε να του μοιάσεις· κι έχανες λίγο – λίγο την ολόδική σου μικρή ζωή… Και μετά στριμώχτηκες να βρεις μια θέση να κουρνιάσεις· σιγά μην σε άφηνε ο έσω δαίμων…

Πάρ’ το απόφαση λοιπόν άνθρωπέ μου! Η Αθήνα χωράει κι άλλους κοσμοκαλόγερους. Για σε, η ηδύτης των ακτίνων του απογευματινού φωτός δυο μέτρα πέρα από τα πόδια σου. Και τ’ αεράκι που μοιράζεσαι μ’ αυτό το σκυλί το ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο· που κοιτάζεστε από ώρα τάχα μου αδιάφορα. Κατεργάρηδες…

Advertisements