Παρακολούθησα πάλι µικροαστικές ειδήσεις και τηλεοπτικά προγράµµατα χωρίς λιπαρά. Και ßγήκα στο µπαλκόνι του νου µου για να ξεθολώσω λίγο. Να ακολουθήσω τα περαστικά πουλιά του µυαλού: τις σκέψεις που φτεροκοπούσαν στις πίσω φυλλωσιές µου όση ώρα µε αποχαύνωναν τεχνητές αγωνίες. Και άκουσα µια φωνή, ψιθυριστά στην αρχή, όλο και πιο δυνατά στην συνέχεια:


«Φυλάξου απ’ αυτούς που χρησιµοποιούν τις λέξεις εύκολα. Φυλάξου… Φυλάξου από αυτούς που νοµίζουν ότι ξέρουν για πού πάνε στη ζωή. Φυλάξου κι από σένα. Κυρίως από σένα… Φυλάξου από τις επιθυµίες σου. Απ’ όσα λαχταράς κατά ßάθος και µπορούν να κάνουν τη ζωή σου σούπερ µάρκετ για παραπληγικές ψυχές.
Φυλάξου απ’ όλα όσα πιστεύεις· από τα αυτονόητά σου. Ξαναµέτρα αυστηρά κάθε πρωινό τα δεδοµένα σου. Ξεκίνα από την αρχή, αν µπορείς. Κι αν δεν µπορείς, άφησε να σε οδηγήσουν τα όνειρα της νύχτας που µόλις έφυγε…
Φυλάξου από όσα µπορεί να σε κάνουν να παρεκκλίνεις από την πορεία σου: όσα µπορούν να κάνουν εκείνη την τελευταία σου εµπειρία, όταν έλθει, ανούσια. Ή λειψή σε σχέση µε όσα θα µπορούσες… Να µην έχεις αφήσει απλήρωτους λογαριασµούς.
Γι’ αυτό, να το ξέρεις από τώρα και µην ακούς κανέναν: έχεις στόχο. Μπορεί να µην µοιάζει µε τους στόχους των άλλων. Για σένα όµως είναι πιο σηµαντικός: να µπορείς κάποτε να πεις ‘‘Ό,τι µπορούσα έκανα, πριν τη Μεγάλη Κατάßαση’’. Και να µην έχεις αφήσεις πάρα πολλά πίσω σου απραγµατοποίητα: να έχεις γευτεί το µέλι και την πίκρα του κόσµου. Την χαρά του αλλά και τον πόνο του. Να µην έχεις αποφύγει το μισό της ζωής.
Ένοιωσες κατάßαθα τι απ’ όλα αυτά που συνάντησες ήταν για σένα και τι όχι. Όταν θα φύγεις από δω, θα έχεις γνωρίσει όσα περισσότερα µπόρεσες από την γκάµα. Σχεδόν όλα.
Φυλάξου από τα υπόλοιπα…»
 

Advertisements