Τελικά νοµίζεις πως όλα αυτά δεν ήταν για σένα. Ότι, τάχα µου, εσύ είσαι φτιαγµένος από κάποιο άλλο υλικό, ότι διαφέρεις.
Νοµίζεις πως οι υπόλοιποι είναι από άλλη πάστα…
  
Γιατί, άνθρωπέ μου; Επειδή όταν έρχεται η άνοιξη, εσύ πονάς; Νοιώθεις την φύση να γιορτάζει κι εσύ να μην είσαι καλεσµένος; Οι κερασιές ανθίζουν, κι εσύ µαραίνεσαι ακόµη περισσότερο. Τις κοιτάς και νοιώθεις ακόµη πιο λειψός. Και ακόµη πιο ξένος σε αυτόν τον κόσµο, τον ερήµην όµορφο…
Η ζωή είναι όµορφη αλλά τόσο ξένη. Σαν γυναίκα που ξέρεις που ποτέ δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει.
Κάποιοι σου λένε πως πρέπει να προφυλάξεις την απαλότητα της ψυχής σου από τις ίδιες της τις σκληράδες· από τους ρόζους της… Υπεκφυγές! Όλοι ίδιοι είµαστε. Εσύ είσαι απλώς λίγο πιο κουφός. Στις φωνές που αντηχούν στο κεφάλι σου, εννοώ.


Απλώς να µην το σκέφτεσαι.
Απλώς, προχώρα και να µην κοιτάς γύρω σου.
Ούτε πίσω· µόνον µπροστά σου και χαµηλά να κοιτάς.
Βήµα – ßήµα.
Έτσι, µπράßο: ένα ßήµα ακόµα ― έλα, τώρα, µόνο ένα ακόµα! Στράτα, στρατούλα…
Όχι, όχι, µη σκέφτεσαι πάλι. Άλλο ένα ßήµα.
Όχι, ούτε θα πιεις ούτε θα καπνίσεις. Θα κάνεις άλλο ένα ßηµατάκι…
Κοίτα τα άλλα παιδάκια τι όµορφα που περπατάνε! Κοίτα κι αυτά τα γεροντάκια που υπάκουα κάνουν τα ßηµατάκια τους! Έλα, καλό παιδί, κάνε κι εσύ άλλο ένα ßηµατάκι.
Δεν έχει σηµασία για πού, δεν είναι δική σου δουλειά. Μη µε εκνευρίζεις, άντε µπράßο. Προχώρα!
Έτσι! Τώρα θέλω να χτυπήσεις µε τα χεράκια παλαµάκια. Τι ωραία που είναι όλα! Ωραία…
Και τώρα θέλω από σένα σαν καλό ανθρωπάκι που είσαι να ßάλεις το πουλάκι σου µέσα στο πουλάκι αυτού του κοριτσιού. Είδες τι ωραία που είναι…;
Α, όχι, µην αρχίζεις πάλι τις ερωτήσεις. Τι θα πει γιατί; Δεν είναι δική σου δουλειά, τα είπαµε αυτά! Προχώρα!

Advertisements