1. 

O ήλιος κοκκίνησε και κατεβαίνει. Η φωνή της Βούλας Σαββίδη τον σέρνει πίσω από τα βουνά. Αλόχα.
 
2. 

Εκείνο το βράδυ Τετάρτης ήθελες να αρπαχτείς από σένα: να φύγεις δηλαδή. Η Πέμπτη ήταν η πιο αδιάφορη μέρα του Χρόνου. Τι λυτρωτικό που είναι να μπορείς ν’ ακούς μουσική χωρίς να σε αρπάζει από το λαιμό…

3. 

Ανοίγω το παράθυρο κι ανασαίνω τη νύχτα. Δυναμώνω την ένταση  έτσι που, με το κεφάλι απ’ έξω, ν’ ακούω την δική μου μουσική να έρχεται, λες, από κάπου μακριά…  

4. 

Γιατί δεν το βουλώνεις, άνθρωπέ μου; Γιατί επιτρέπεις πάλι αυτήν την λεηλασία ;

5.  

Στο πισωμέρι της καρδιάς βρήκες το  σπίτι σου. Σκουπίδια και παλιοσίδερα. Παλιόρουχα και σκισμένα τετράδια. Είσαι· υπάρχεις. Μόνον εκεί… 

6. 

Του Σταύρου…

Advertisements