«The only difference that could be seen
from those who’d never risked their lives at all
was his delight in details and routine…» W.H. Auden, The Quest

Ακούω φάντος. Κάτι μέσα μου ανθεί εν σιωπή και θάλλει μυστικά. Ο κόσμος μικραίνει και χωράει στη ματιά μου. Τον ευχαριστώ που με καταδέχεται. Παίρνω ξανά τον μίτο στα δύσπιστα χέρια μου και τον περιεργάζομαι – εκ νέου. Ναι, δεν αξιώθηκα την χάριν της πίστης, αλλά τουλάχιστον μπορώ να μεταλάβω του ξεροκόμματου μιας κατακτημένης, πλην ανεπίκαιρης, γνώσης. Και να πορευθώ, νηστικός έστω, για κάμποσες παρασάγγες στη ζωή – ακόμη: το βιώνω ως προσωπική νίκη. Τα φώτα του δρόμου τα βλέπω ως προσφορά στη ζωή μου· αποτίω τιμάς. Οπως εξάλλου και στην μελαγχολία που εμφιλοχωρεί στον ακάλυπτο της ζωής μου. Πρασινίζει δειλά και με καλεί. Πότε κάνω τον ανήξερο και πότε της δίνομαι…

Ακούω φάντος. Μια στις τόσες, κάνω ασύνετη διαχείριση του συναισθήματός μου, προκειμένου να αντέξω με σύνεση το άχθος του ανθρώπινου μαύρου που μου κλήρωσε. Αύριο θα ξανάβρω τη μικρή χαρά της ρουτίνας που με κόπο σμίλεψα να κατοικήσω.   

Advertisements