gloria2.jpg

Περασμένες μία. Αργά για μένα πια… Θυμάμαι παλιότερα που οι νύχτες ξεκινούσαν τέτοιαν ώρα. Ηταν η ώρα που οι δαίμονές μου ξυπνούσαν και απαιτούσαν. Αλήθεια, τώρα που κοιτάζω πίσω, πόσα κομμάτια μου άραγε έκοψα για να τους καθησυχάσω, να τους νανουρίσω με τον ιδιαίτερο τρόπο που πάντα απαιτούν πεισματικά οι προσωπικοί μας δαίμονες; Πόση φθορά και πόσες ακρωτηριάσεις απαιτεί η επιβίωση; Τι αντάλλαγμα αποζητά από μας η γαλήνη; Πόσα κύτταρά μας πρέπει να απονεκρωθούν για να συνεχίσουν τα υπόλοιπα; Ποιος, τελικά, είναι αυτός που συνεχίζει και ποιος είναι αυτός που μένει πίσω και ελλοχεύει σε σκοτεινές γωνιές τού μέσα μας; Με ποιον θα ταυτιστούμε, χαζοί αναλώσιμοι αδελφοί μου; Με ποιον θα επιλέξουμε να συνεχίσουμε – ή να μείνουμε πίσω και να γκρινιάζουμε;

Πού είναι, άραγε, η δική μας γιορτή;
Εσένα το λέω, βρε! Εγώ έμεινα πίσω και δεν με νοιάζει πια. Εσύ είσαι που τρώγεσαι, γλυκιέ μου, ακόμα, με τα ρούχα σου. Με την περσόνα σου: πόσο σου μοιάζει, πόσο σου κάθεται καλά… Εγώ, φίλε μου, την αποτίναξα καιρό τώρα, έστω με κόπο, έστω με πόνους· που δεν θα τους πω (ίσως επειδή  οι πόνοι του καθενός έχουν ένα κοπυράιτ παράξενο, που δεν σηκώνει αντιγραφές και χακεριές. Η μόνη, ίσως, γωνιά, στην καινούργια πραγματικότητά μας, που δεν θα τη σπάσει και δεν θα μπορέσει να μπει κανένας χάκερ… Τη βιωμένη αλήθεια μας. Το απόρθητο κάστρο. Το πάσγουορντ που κανένα ιδιοφυές νεαρό φυντάνι δεν θα μπορέσει να διαβεί ποτέ αν δεν καταθέσει τον οβολό του στη ζωή…. Παρά μόνον όταν σημάνει και η δική του ώρα. Οταν θα έχουν πατηθεί αρκετά οι ρώγες του και θα έχουν αφήσει, ζορισμένες, να χυθεί η ουσία τους. Κάθε τρύγος έχει πάντοτε την ώρα του: δεν είναι πάντοτε Οκτώβρης, όχι για όλους τουλάχιστον: είναι ο προσωπικός Οκτώβριος του καθενός. Που θα έρχεται πάντα στην ώρα του, ό,τι κι αν λένε τα κοινά μας ημερολόγια…).

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, η πίστη στο έσω καλεντάρι μας είναι που μας λείπει· και η (απαραίτητη) δυσπιστία στα ημερολόγια που σημαίνουν την ανάγκη του πλήθους. Τις προβλέψιμες ανάγκες της εξουσίας του μέτρου. Την προβλεψιμότητα στην οποία ομνύουν όλα τα καλεντάρια… Στην ασφάλεια του μέσου ανθρωπάκου, που τον κρύβουμε όλοι μας, άλλοι με ενοχή και άλλοι με αλαζονική πίστη σε μέσους όρους και στατιστικές, στην κοινή (την πουτάνα δηλαδή, μην κρυβόμαστε) γνώμη. Τον απόηχο της ασφάλειας που κάτι μέσα μας αποζητά πάντα. Αλλά που δεν είμαστε ΕΜΕΙΣ. Εγώ, έστω. Που σήμερα υπάρχω, κι αύριο δεν… Που όσο υπάρχω δεν επαναπαύομαι σε νιου έιτζ παραμυθίες. Που δεν βολεύομαι σε προκάτ επιστημονικές αλήθειες και τεχνολογικά επαληθεύσιμες θρησκείες. Που δεν τσιμπάω στην Μάνα Επιστήμη. Ίσως επειδή αντιστέκομαι πεισματικά στην ίδια την ανάγκη μου για Μάνες. Μια Μάνα Γη μου αντιστέκεται ακόμα, που ξέρω κατά βάθος πως θα με προδώσει κι αυτή, όπως όλες οι μάνες αυτού του κόσμου, όπως όλες οι πίστεις αυτού του κόσμου… Θα πορευθώ μονάχος και με μιαν αναιτιολόγητη αξιοπρέπεια για μονόφθαλμο οδηγό μου. Μέχρι τέλους. Μόνον και μόνον επειδή μόνον το τέλος μπορεί να δικαιώσει τις όποιες επιλογές μας. Εκεί, δηλαδή, σ’ εκείνον τον τόπο, όπου η λέξη «τέλος» σημαίνει κάτι παραπάνω από νάζια και χαριτωμένους εκβιασμούς. Εκεί, σ’ εκείνον τον τόπο, που το τέλος είναι τέλος. Όντως. Χωρίς αριστοτέλειες ενδελέχειες, χωρίς αποκούμπι. Απλώς, τέλος, κι όσο έπαιξες την παρτίδα, έπαιξες. Αν σταματήσεις να παριστάνεις την τραγική φιγούρα, αν αποδεχθείς το μοναχικόν του ταξιδιού που αξιώθηκες, αν πάψεις να εκβιάζεις μυξιάρικα τους δίπλα σου γυρεύοντας δικαιώσεις, θα πάψεις να ενοχλείς αυτούς που φεύγουν προβάλλοντας αυτάρεσκα την δική σου ανάγκη. Βυζαίνοντας νόημα από την ψυχή που αποδημεί. Γαλακτοφορώντας ξένο γάλα. Να κρατιέσαι  από ξένα κρεμαστάρια.
Λέω: δεν υπάρχει πουθενά και τίποτα να κρατηθείς. Πάψε την αυτοπαραμυθία. Μάθε να ζεις στο κέντρο της αντίφασης, μάθε να βυζαίνεις το τίποτα και να χορταίνεις, γίνε φίλος με το τίποτα της κατάθλιψης, φίλησέ την. Με γλυκύτητα και με πάθος, που θα το απομυζάς από το φευγαλέο του εαυτού σου. Από τη μυστική φλόγα που διατηρείς ακόμα, κοντολογίς. Τον παιδεμένο εσένα.
Αλλά τι σημασία έχουν τελικά όλ’ αυτά και γιατί τα γράφω, διάολε;

Advertisements