sleep.jpg

«Είναι τόσο µεγάλη η ζωή όταν ζεις διαρκώς. Ζεις ξανά και ξανά παρόµοιες καταστάσεις, επαναßιώνεις παραλλαγές και εκδοχές. Για να µπορέσεις να απορρίψεις -και άρα να επιλέξεις-, να διαßείς τον Ρουßίκωνα (µερικές φορές) και να ρίξεις αυτά τα αναθεµατισµένα ζάρια που στριφογυρίζεις τόσους αιώνες στα δάχτυλά σου. Να κάνεις το ßήµα που αποφεύγεις· να αρνηθείς τα ßήµατα που κάνει ο δρόµος για σένα και να πάρεις το µονοπάτι που φτιάχνουν µόνα τους τα πόδια σου».

Βρήκα αυτό το κομμάτι ανάμεσα σε παλιές σημειώσεις μου. Εχει ημερομηνία Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2005. Είναι κάπως αστείο, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν το έγραψα εγώ ή όχι…

Εχω σκορπίσει, ζώντας, μυριάδες κομμάτια μου ένα γύρω. Οι λέξεις είναι το λιγότερο, που λένε… Υπάρχουν φορές που συναντώ κάποια κουφάρια και τα αναγνωρίζω. Συνήθως, όχι. Ευτυχώς, οι επινοήσεις μου για να παραμείνω ζωντανός δεν στέρεψαν ακόμη…

Advertisements