Οι φλογίτσες από δυο κεριά απέναντί μου υποκλίνονται με χάρη στις σκέψεις που πλανώνται στον ντουμανιασμένο αέρα του δωματίου μου. Εγώ, πάλι, όχι.

Χαζολογάω μπλογκς ως ηδονοβλεπτική άσκηση. Αφουγκράζομαι πίσω από τις γραμμές· πίσω από τα ροζ πλαίσια και τις λιγωτικές εικονίτσες· πίσω από αυτοαναφορικές επιθέσεις, πίσω από γλυκερά χτυπήματα στην πλάτη… Α, ναι, βέβαια: οι άλλοι που δεν καταλαβαίνουν: αυτοί που πάντοτε είναι κάποιοι «Αλλοι». Ποτέ «Εγώ ή οι Σχολιαστές Μου»…

Και γράφουµε εξυπνάδες. Γράφουµε µαχαιριές με στομωμένο λυρισμό. Κοάζουµε την µοναξιά µας στο έλος των άλλων. Παραχώνουµε βιαστικά µουγκά µηνύµατα σε χρωµατιστά µπουκάλια. Τα ßρέχουµε πριν µε δάκρυα, ίσα που να µην διαßάζονται πια. Ακκιζόµαστε με υπονοούμενες ακίδες.
Στα µούτρα µας… Λειψοί, παριστάνουµε τους ολόκληρους.

Advertisements