Εχουν δίκιο οι νιου έιτζ φίλοι μου. Και οι επίδοξες ψυχολόγοι φίλες μου, κι αυτές δίκιο έχουν. Πάντα υπάρχει καιρός για να αλλάξεις. Πάντα η ζωή σου μπορεί να γίνει ολοκαίνουργια. Απαστράπτουσα…

Αλήθεια είναι…
Αρκεί να είσαι λίγο αγαθός: να πιστεύεις. Να μην έχεις μολυνθεί από την Υποψία: πως υπάρχει κάποιο σενάριο – προσωπικό. Πως οι θεωρίες σου δεν αρκούν για να αλλάξει και να παίξει άλλο έργο ξαφνικά. Πως το Εργο σου θα επιστρέφει ούτως ή άλλως στην οθόνη σου: σαν Μανωλιός μασκέ.
Και σε ρωτώ: έμαθες να γιορτάζεις την επιστροφή του ή ακόμα τον κακίζεις που σου χαλάει τα σχέδια;
(Κάποτε άκουσα μιαν αραβική παροιμία: ό,τι συμβαίνει μια φορά μπορεί και να μην ξανασυμβει. Ό,τι συμgg21.pngβαίνει δεύτερη φορά θα συμβεί και τρίτη.)

Ναι. Για κει πηγαίνεις, κι ας κάνεις κόνξες, κι ας φτιάχνεις πιο όμορφους εαυτούς. Η Συνήθεια σε οδηγεί, κρυμμένη πίσω από τον Καπετάνιο σου. Του καθοδηγεί χέρια και νου. Τον αφήνει (χαζοβιόλη αρσενικό) να πιστεύει πως ελέγχει πηδάλια και καταστάσεις. Τον αγκαλιάζει από πίσω, του γλυκαίνει τα νώτα, τον επιλέγει κάθε της στιγμή για Εκλεκτό. Κι αυτός της κάθεται. Επειδή, όποτε έκανε να διαφύγει, η Μέδουσα τον πάγωσε.
Είναι γλυκά εδώ στην αγκαλιά της, ναι…  Ο κόσμος μοιάζει να πηγαίνει κάπου… Και πού αλλού να πας εσύ δηλαδή; Το κενό δεν ταξιδεύεται.

Advertisements