…αλλά υπάρχουν κάτι νύχτες που πηγαίνω αλλού. Που θέλω αυτά που δεν δικαιούμαι· ανθρώπους που έδιωξα. Στιγμές, ζωές που αποφάσισα να µην ζήσω. Και κομμάτια μου που έκοψα με σφιγμένα δόντια· και που κάποιες νύχτες ξεπηδούν από αφύλακτες γωνιές.

Σαν την πίστη που ποτέ δεν αξιώθηκα. gretagarbo.jpgΚι όποτε το πάλεψα, όποτε έφερα τα πάνω κάτω και τα ξένα δικά μου, όποτε ιχνηλάτησα τα απομεινάρια της ικανότητάς μου για πίστη, βρέθηκε «Κάποιος» απέναντι, άνθρωπος ή πέτρα, φτιαγμένος από σάρκα ή πνεύμα, να μου διδάξει μια εκδοχή της Απιστίας εκ νέου· ένα καινούργιο μάθημα, «Άγνωστο Ζήτημα», με απροσδιόριστες πτυχές και απροσπέλαστες μέχρι πριν διόδους: σαν κάπου (μακριά; εδώ δίπλα;) να έχει μεγαλύτερη σημασία να εξερευνήσω εγώ -ο μοναδικός εγώ με τον μοναδικό κλήρο- όλες τις πιθανές εκδοχές της Απιστίας, περισσότερο από το να χαρώ, να κουρνιάσω σε μια φωλιά πίστης – έστω για λίγο…

Εντάξει, το κατάλαβα: αυτά που θέλουν «Εκείνοι» εκεί πάνω είναι αλλόστροφα εκείνων που λαχταρά η καρδιά μου. Εντάξει… Αλλά ούτε διάλειμμα; Αφού υπόσχομαι πως θα επιστρέψω στο μάθημα μετά το τσιγάρο στην πίσω αυλή… 

Advertisements