Το καφεζαχαροπλαστείον στον κεντρικό δρόμο του χωριού λέγεται «Ίλιον». 

Εχει βραδιάσει από ώρα. Το Ίλιον, καράβι φωταγωγημένο, δίπλα σε μια σκοτεινή γέφυρα. Ναι, σαν τη μισοφωτισμένη γέφυρα που ξεφύτρωσε εδώ και λίγη ώρα στον νου μου και με οδηγεί σε σκιασμένες γωνιές της μνήμης μου. Τη διασχίζω και ανιχνεύω τη διαδρομή μου μέχρις εδώ. Ελαφροπερπατώ, σαν να είμαι 18άρης και πάλι, δεν λαχανιάζω και το αριστερό πόδι μου δεν κουτσαίνει. Χοπ! Τώρα είμαι 27 και οι γέφυρες είναι όλες ήδη πίσω μου. Τις διέβην μονοκοπανιά και με τα γόνατα στις λάσπες απολαμβάνω τον θρίαμβο της ήττας μου. Φορτωμένος, βουλιάζω σε βουρκωμένα χώματα. Χοπ! Με μια ζυγισμένη, απότομη κίνηση, σκουπίζω τα δάκρυα της γης και νά ‘μαι πάλι ορθός να ξαναρχίζω από την αρχή. Γοργόφτερος, βρίσκομαι μεμιάς στα 34: μπρούμυτα στις λάσπες. Χοπ! Γυρίζω ανάσκελα και τα μαλλιά περαστικών γυναικών που σκύβουν τριχοτομούν το φως μου. Είναι πάλι σκοτεινά· μόνον ανάσες. Και μετά, άλλη γέφυρα, το ίδιο ποτάμι, άλλες λάσπες. Και ξανά. Μέχρι που το «Χοπ!» ίσα να ακούγεται πια: κομμένη ανάσα απ’ τα τσιγάρα και τα φαρμάκια, κάτι σαν «χουου» βγαίνει τελευταία, και το θαυμαστικό ξαπλώνει αργά. Ελπίζω να αργήσει να γίνει παύλα. 

Many rivers to cross
But I can’t seem to find my way over
Wandering I am lost
As I travel along the white cliffs of dover

Many rivers to cross
And it’s only my will that keeps me alive
I’ve been licked, washed up for years
And I merely survive because of my pride

And this loneliness won’t leave me alone
It’s such a drag to be on your own
My woman left me and she didn’t say why
Well, I guess I’ll have to cry

Many rivers to cross
But just where to begin I’m playing for time
There have been times I find myself
Thinking of committing some dreadful crime

Yes, I’ve got many rivers to cross
But I can’t seem to find my way over
Wandering, I am lost
As I travel along the white cliffs of Dover

Yes, I’ve got many rivers to cross
And I merely survive because of my will…

Advertisements