Πίνω. Σε λίγο θα έχει καταλυθεί το κάστρο, η τάφρος που το προστατεύει θα φλέγεται κεκαλυµµένα κάτω από την ήρεμη επιφάνεια των νερών.

Στο σκαµνί µου (περίτεχνο εδώλιο, ναι…), θα απολογούµαι, εξίσου περίτεχνα και εύστοχα, στον καθρέφτη πίσω από τα ράφια µε τα αδιάφορα µπουκάλια.

Εκείνος ο κόµπος στα σπλάχνα θα έχει λασκάρει και πάλι. Λίγο. Οσο να ανασαίνει το µέσα, όσο να παίρνω το κουράγιο να πνίγω τις έξωθεν Σειρήνες.

Ενας ψεύτης, σε λίγο, θα µου ψιθυρίζει στο αυτί δυνατότητες που ήξερα παλιά και τις ξέχασα.

Ναι, πίνω. Κι ας µην αντέχει το κορµί µου άλλο αλκοόλ (δεν πίνω άλλωστε µε το σώµα, την ψυχή µου ποτίζω, πασχίζω να την µουδιάσω, να την ξεγελάσω, να την εξευµενίσω για όσα µπορούσα και της στέρησα, για τα χαµένα παιχνίδια που δεν έπαιξα, για τα κερδισµένα που σπατάλησα, την νταντεύω για όσα δεν µπόρεσε εκείνη να ξεχάσει, για τις µπουκωµένες χαρές και τις πικρίες που δεν έφυγαν παρ’ όλες τις ηµιεπιτυχείς λάντζες της ζωής µου – τις πάστρες που δεν την έκαναν καινούργια. Την σπρώχνω άγρια -και την νταντεύω αµέσως µετά- σε όσα κουßαλάω ακόµη και δεν χάθηκαν παρ’ όλες τις µετακοµίσεις· χαρτόκουτα που άνοιξαν και ξανάκλεισαν σε δωµάτια που δεν έστερξαν να µε χωρέσουν: «Νουνού», φοßάµαι, θα γράφει απ’ έξω της κάποτε η ψυχή µου. Ίσως αυτοί που µε αγάπησαν, που µε συντρόφευσαν στα λάθη µου, να έßλεπαν την ετικέτα ήδη από καιρό…)

Νέος, έτρεχα. Επαιρνα δρόµους παράξενους, που οι άλλοι τους απέφευγαν. Κι ας πήραν τους ίδιους κι αυτοί λίγο αργότερα. Προχώρησαν, όµως. Εγώ πάλι, έµεινα πίσω. Μου στέρεψε η ανάσα, ßλέπεις, λαχάνιασαν κι οι λαχτάρες µου, κι έγειραν αποκαµωµένες στο χώµα. Και γλάρωσαν, κι αποκοιµήθηκαν γλυκά και κουρασµένα. Αυτή η αποκάρωση, λοιπόν: το µόνο «κατάλληλο» που συνάντησα (και χρεώθηκα)…

Τώρα, τα καύµατά µου, πολύτιµες ελλειπτικές γραφές…

Αν µη τι άλλο (αντιτείνω στο τασάκι µου), αιµάτωσα τους δαίµονες που µου κλήρωσε. Δεν άφησα να µαραγκιάσουν οι πόθοι µου, αµάρτησα (µήπως κι αγιάσω, αλλά δεν ανοίγονται οι καχύποπτες πόρτες µε το κλειδί της ευκολίας µας). Εν τέλει, αντάλλαξα τα θέλω µου µε λάθη και κλήσεις που µου ταχυδροµεί κάθε τόσο η ζωή: Υπερßολική Νεανική Ταχύτης, Παραßίασις Κόκκινου Φανού, Απαγορευµένη Στροφή Αριστερά (είναι τόσο ευκολες πια οι δεξιές στροφές που τις σταλάζω στον εαυτό µου µε µέτρο, µην εκµαυλισθεί…).

Θα δούμε…

Advertisements