Αφιέρωση στο πουθενά. Σε εκείνην που δεν υπήρξε ποτέ, παρά μόνον σε μιαν χαζή εφηβεία… Που στοίχειωσε τη ζωή μου χωρίς να εμφανισθεί γυμνή, ευάλωτη, αμακιγιάριστη, ποτέ. Που ρούφηξε τις στιγμές μου και χάθηκε, που αλλοτροίωσε τον χρόνο μου και λήστεψε κομμάτια της ζωής μου. Για εκείνην: που ποτέ δεν έστερξε να  μοιραστεί λίγη χαζή, αδιαμεσολάβητη  ζωή και πεζή καθημερινότητα μαζί μου. Που φύλαγε, πάντα, έναν θύλακο ουσίας για πάρτη της, βαθειά στην αλήθεια της, μιαν αλήθεια που δεν έστερξε να μοιραστεί μαζί μου… Που ήταν αλλού, πάντα, λίγο πέρα από κει που κατάφερνα, που ερχόταν κι έφευγε σαν να ακολουθούσε κάποιον δικόν της προσωπικόν μυστικό δρόμο… Που απέφευγε, σοφή σαν όλες τις γυναίκες, τα δικά μου κενά… Και έκανε πάντα τις ελλείψεις της να μοιάζουν ευκαιρίες… Σαν να ήμασταν, τάχα μου, κάποιοι άλλοι. Διαφορετικοί… Σε εκείνην  που συντρόφευσε αταλάντευτη την ζωή μου από τα μικράτα μου.. Σκιά, που θα την πάρω μαζί μου εκεί που πάω, και θα της δώσω λίγη ζωή ακόμα, διαφορετική από αυτήν που επεφύλλασσε για τον εαυτόν της… Καλό κατευόδιο, ανύπαρκτη, καλή μου…

Μου λείπεις πάντα, να το ξέρεις… Πάλλεις ανύποπτη στην φλέβα στον λαιμό μου πάντα. Ανύποπτος, κι εγώ, σε κουβαλάω. Πού θα σε πάω, δεν ξέρω…

Κάρυστος 1990

Advertisements