Το δροσερό αεράκι καθάρισε τη θολούρα από το μυαλό της Εύας Χαμένου. Οι συμβουλές της κυρίας Βούλας, της Αιγυπτιώτισσας αστρολόγου, απομακρύνονταν αργά, η μια πίσω απ’ την άλλη, από το μυαλό της Εύας. Σαν να τέλειωνε σιγά – σιγά και το πάρτι που είχαν στήσει επί μιαν ώρα τώρα στο μυαλό της. Το απριλιάτικο αεράκι και μια συναισθηματική αύρα τύλιξαν την Εύα. Είχε ανάγκη τον Μπάμπη τώρα. Τον Μπάμπη Καμένο…

Οι ενδορφίνες του Ποσειδώνα

Η Εύα Χαμένου κάθισε στον καναπέ και κοίταξε το ποτήρι με τη βότκα της πολλήν ώρα. Σαν μαντάλα… Ενα τετράγωνο παγάκι τριγύριζε μέσα στον κύκλο που σχημάτιζε το στόμιο του ποτηριού. Τριγύριζε και πάλευε κι αυτό να τετραγωνίσει τον δικό του κύκλο…
Στον κύκλο της Εύας τα πράγματα δεν είχαν εξελιχθεί καλά. Καθόλου καλά…

Είχε σταθεί στην άκρη του δρόμου και είχε σχηματίσει με σταθερό χέρι τον αριθμό του Μπάμπη. Τον ήξερε άλλωστε απ’ έξω πια: 6913131313… Τέσσερις φορές το δεκατρία. Οι τυχεροί της αριθμοί από τότε που γνώρισε τον Μπάμπη! (Κράτησε μια σημείωση στην άκρη του μυαλού της να κοιτάξει αύριο τι να σήμαινε άραγε αυτό στην αριθμολογία…)

Ο Μπάμπης όμως ήταν απόμακρος. Σαν να τον κυβερνούσαν άλλες σκέψεις, άλλες ανάγκες, σαν να μην σήμαινε και πολλά η Εύα για κείνον σε τελική ανάλυση. Δεν ήθελε να συναντηθούν απόψε. Ήθελε χρόνο για τον εαυτό του, ήθελε να μείνει μόνος του…

Η δεύτερη βότκα που κέρασε η Εύα τον πονεμένο εαυτό της δεν έμοιαζε με μαντάλα πια. Το παγάκι είχε παραιτηθεί και στεκόταν πεισματωμένο και προκλητικό στη μέση του κύκλου του ποτηριού της. Η Εύα σήκωσε τους ώμους της, ήπιε μια γερή γουλιά προσέχοντας να μην ενοχλήσει το στραβωμένο παγάκι, και άλλαξε σταθμό στο ραδιόφωνο. Την θέση των μπλουζ πήραν θριαμβικά τα σκυλάδικα. Και στην τρίτη βότκα, ο καημός της, ο ολόδικός της καημός, αυτός που καιροφυλακτούσε μέσα της από παλιά, είχε πάρει τη θέση του Μπάμπη στο θολωμένο μυαλό της.

«Για της καρδιάς τη νυχτοπεταλούδα, φωτιά είναι κάθε έρωτας» σκέφτηκε ζαλισμένη η Εύα. «Προσδοκία φωτιάς — ναι!».

Ο Πλούτωνας της πρόσφερε, τάχα αδιάφορος, φιστίκια και στραγάλια… Η Εύα, σαν χαμένη κάπου αλλού, κάπου μακριά, τα έπαιρνε μηχανικά απ’ το χέρι του και μασουλούσε ανάμεσα σε δυο γουλιές βότκα. Τα σκυλάδικα περιέβαλαν, στοργικά θαρρείς, εδώ και ώρα τις κουνημένες σκέψεις της Εύας.
Θυμήθηκε την κυρία Βούλα, την Αιγυπτιώτισσα αστρολόγο που είχε επισκεφθεί το απόγευμα. Το κίτρινο από το φουλάρι της έλαμψε στον νου της: «Η αστρολογία είναι μια αποτυχημένη ψυχοθεραπεία», αποφάσισε με το σθένος που προσφέρει το αλκοόλ…
«Και η ψυχοθεραπεία είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να πάψεις να είσαι άνθρωπος, με την ανθρώπινη θλίψη του συντροφιά!» πρόσθεσε η Εύα ικανοποιημένη και ήπιε μια γουλιά βότκα ακόμα. Ο Ποσειδώνας στην πολυθρόνα απέναντί της γύρισε στο πλάι να κρύψει ένα μισό χαμόγελο στο πρόσωπό του. Αν και δεν χρειαζόταν: η Εύα δεν τον έβλεπε. Μόνον τον Κρόνο ήξερε, που της έλεγε πως αυτός είναι ο μοναδικός κόσμος που υπάρχει, πως ήταν ολομόναχη στο σαλονάκι της και μπεκρούλιαζε για χάρη του Μπάμπη (ανάθεμά τον…). Δεν ήξερε γι’ αυτούς τους μυστήριους τύπους που είχαν εισβάλλει σπίτι της και γέμιζαν κάθε τόσο το ποτήρι της. Καλύτερα, ίσως, αφού έτσι δεν χρειαζόταν να ακούσει τη βουβή απάντηση του σιωπηλού Κρόνου από την κουζίνα στον φλύαρο Ποσειδώνα: «Μπορεί να υπάρχουν πολλοί κόσμοι κάπου πέρα, αλλά εδώ υπάρχει ένας και με αυτόν πρέπει να τα βγάλεις πέρα! Άντε μπράβο! Ανθρωπάκια! Πόσο με κουράζουν…» αναστέναξε ο Κρόνος στην κουζίνα μπαϊλντισμένος.
Η Εύα Χαμένου ήπιε άλλη μια γουλιά βότκα και κούνησε το κεφάλι της να ξελαμπικάρει. Εδώ και λίγη ώρα, σαν να άκουγε φωνές μέσα στο κεφάλι της… «Σε καλό μου» μονολόγησε. «Κάθομαι και τα πίνω για έναν τύπο που τον λένε Μπάμπη Καμένο! Μ’ έκαψες, Καμένε!» Η Εύα χαμογέλασε στον εαυτό της: της φάνηκε πολύ έξυπνο αυτό που μόλις είχε πει μόνη της φωναχτά.
Ήπιε κι άλλη μια γουλιά. «Δεν διαλέγουμε όμως ποιους ερωτευόμαστε, ε;» ρώτησε την άδεια πολυθρόνα απέναντί της.
«Και γιατί όχι;» της απάντησε αυτή.
«Σωστά!» σκέφτηκε αμέσως η Εύα «Γιατί όχι; Ένα κλικ στο μυαλό μας δεν είναι όλα στο κάτω – κάτω;»
Η Εύα Χαμένου δεν ήξερε ακόμα πως δεν ήταν — όχι ακόμα τουλάχιστον…

Η Εύα κοίταξε σκεπτικά, αλλά και αποφασιστικά, την πολυθρόνα απέναντι και της είπε συγκατανεύοντας: «Δεν οδηγούν πουθενά όλ’ αυτά. Φτάνει πια! Θα μάθω η ίδια αστρολογία!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ (αν δεν απολυθώ…)

Advertisements