Είναι 1974, θαρρώ, Ανω Πατήσια. Μισοσκόταδο και ßερµούτ· ψευτολικνιζόμαστε και με ιδρωµένες παλάµες πασχίζουμε να ψαύσουμε τις μέρες που έρχονται. (Τώρα μπορώ να το πω: δεν ήσαν αυτές.)
Τα λεντάκια στο «στέρεο» λαμπύριζαν θαρρείς από μιαν άλλη διάσταση ζωής, κάπου αλλού, πολύ μακριά από χούντες και νοικοκύρηδες της εποχής. Και, φυσικά, δεν ήταν οι ιδρωμένες μας παλάμες ο λόγος που μας ξέφυγε με τα χρόνια εκείνη η διάσταση.



Αλήθεια, πώς το ‘χε πει ο Ερνεστ; «Ενας άνθρωπος μπορεί να καταστραφεί αλλά να μην ηττηθεί»;

Advertisements