Οι κύκλοι των πραγμάτων αγνοούν τους δικούς σου. Αδιάφοροι.
Οι δικοί σου κύκλοι πάλι, οι στροφές του μέσα σου, παλεύουν να συνταιριάξουν με την κυκλοτερή υφή του κόσμου. Και δεν…
Κατά καιρούς πίνεις από διάφορες κούπες: βυθίζεσαι σε διαφορετικούς πάτους του κόσμου που στριφογυρίζει εκστασιασμένος με τον εαυτό του και τις εντελέχειες που κυοφορεί. Αγνωστες, μα τόσο αναμενόμενες…
Στρόγγυλη η πίκρα στον πάτο τους, στρόγγυλα και τα αφρίζοντα χείλη του ποτηριού όπου πίνεις τη ζωή σου. Πότε βλέπεις μέσα του μια δισδιάστατη χαλκομανία, ντουραλέξ γράφει, πότε μια πανδαισία σχημάτων (ο Ευκλείδης κι ο Ρήμαν τσουγκρίζουν κρασοπότηρα που στραφταλίζουν στο φως), επίκυκλων, εφαπτομένων που χάνονται λαμπυρίζοντας βιαστικά, μαρμαρυγές σαν να υπογράφουν τις στιγμιαίες συνειδητοποιήσεις που αδυνατείς να αιχμαλωτίσεις σε λέξεις…
Χιαστί πορεύεσθε — ο κόσμος κι εσύ. Συναντηθήκατε κάποτε. Αφήσατε μια μνήμη, τόση δα εσύ, πολύ ισχυρότερη εκείνος, και τραβάτε δρόμους χωριστούς από κει και πέρα — όπως όλα τα κάποτε ζευγάρια που ανιχνεύουν καινούργια μονοπάτια να ξεγελάσουν την πρωταρχική μοναξιά του ανθρώπινου είδους (και να γιορτάσουν τη λυτρωτική μοναξιά του κόσμου).

Και οι κύκλοι ξαναρχίζουν, η νια σελήνη ξανακρύβεται με παρθενική αιδημοσύνη. Φυσικά, εμπεριέχει από τώρα μια ναρκισσευόμενη αλαζονική πανσέληνο που θα έλθει στην ώρα της και θα παρέλθει σαν όλες τις νιες αλαζονείες αυτού του κόσμου.
Ισως όλ’ αυτά επειδή ήμουν επίσκεψη σε μαιευτήριο χθες. Ισως αύριο να γράψω άλλα…

Advertisements