Ο Γιάννης. New kid in town. Ισως και να έχει μεθαύριο κάτι που να μας θυμίζει, ίσως πάλι όχι. Ποιος ξέρει σε τι κόσμο θα ζήσει, ποιος να ξέρει και με ποιες εμμονές θα πορευθεί; Κρίμα μόνον που (μάλλον) δεν θα μπορέσουμε, στα 18 του, στα 20 του, να κάνουμε μπαρότσαρκες, να δω πώς θα αρμενίζουν οι ορμόνες του τότε και να του ψελλίσω ζαλισμένα όσα κατάλαβα απ’ τις δικές μου. Να τα κάνει ό,τι θέλει, ίσα να μην πάνε εντελώς χαμένα (και η απόρριψή τους κάτι παραπάνω θα ‘ναι από την άμεση λήθη…).
Ο Γιάννης… Δεν τον φαντάζομαι. Τον διεκδικώ ως δική μου σκεπτομορφή. Δεν περιλαμβάνει αναγκαστικά τον Απόλλωνα Αθηνών, το Αϊκίντο και τέτοια… Καλά θα ήταν, αλλά αδιαφορώ, όσο ίσως θα αδιαφορήσει κι αυτός με τη σειρά του, όταν σμιλευθούν οι δικές του σκεπτομορφές, στη δική τους ώρα και με τον δικό τους κόσμο να συνδιαλέγονται… Προς το παρόν, ο Γιάννης είναι ένα βλέμμα. Ενα βλέμμα που θα πάρω μαζί μου: τσαμπουκαλεμένο, αλήτικο, χωρίς ανώφελη φασαρία, με πείσμα να κάνει το δικό του περιττό μεθαύριο.

Γιάννη, η σειρά σου.

Advertisements