Δεν υπάρχουν στοιχειωμένοι χώροι και σπίτια. Εμείς οι ίδιοι, όλοι μας, είμαστε στοιχειωμένοι. Μας στοιχειώνουν φαντάσματα πολλά — και μας ακολουθούν πεισματικά, παντού, ό,τι κι αν λες…  Κι εκείνα που τα καλοδεχόμαστε, που τα ονοματίζουμε «ταυτότητά μας» και τα κανακεύουμε, και τ’ άλλα που πασχίζουμε να τα ξεφορτωθούμε, που γυρνάμε αλλού το βλέμμα στο συναπάντημά τους. Ολα τους μάς ακολουθούν παντού και πάντα. 
Σα γίνουμε φαντάσματα και μεις με τη σειρά μας κάποια μέρα, ας είμαστε από τα καλοδεχούμενα. Κι αν όχι, δεν πειράζει, κανένας δεν θα κριθεί, έτσι κι αλλιώς. Κι αν ήταν να κριθεί, άλλωστε, δεν θα κρινόταν απο την ποιότητα των φαντασμάτων του. Ισως από το κουράγιο του να τα κοιτά κατάματα και μόνον. Αλλά ούτε αυτό έχει σημασία…

Advertisements