Εκείνο το παράξενο μπλε. Αυτό θυμάσαι. Και μια σταξιά κόκκινο. Φυσικά, ίσως και να ‘ταν που ‘σταξε το φως. Λύκος κουτσός βγήκε από το μισοφέγγαρο της πόρτας του σπιτιού σας· εκείνου που παγίδευσε τα δυο ολόκληρα φεγγάρια που γεμίσατε πριν ταξιδέψετε μαζί για λίγο. Βήμα αποφασισμένο, ίσιο παραπάτημα, χνάρια βαθειά. Δεν ήσουν εσύ πια. Μια διάθλαση ήσουν στο δάκρυ της, ένα από κείνα που βιάστηκαν στα μάτια της: τα αναποφάσιστα.
Αναμασάς τα χίλια γκρίζα της εντός ιστορίας, τις παγίδες που σε γράπωσαν κάποτε. Στις πανσελήνους, σφιχτή σιωπή στο στόμα να μην φανούν τα δόντια σου. Παριστάνεις τον κανονικό, πορεύεσαι τάχα με τέσσερα πόδια. Μιμείσαι καλπασμούς και τριποδίζεις ελαφρά. Η ψυχή σου μπορεί όσα δεν μπόρεσαν τα πόδια.

[When I’m in trouble or out of step
If my balance has been upset
Oh, there’s a feeling I can’t accept
There’s one thing that helps me to forget
Wonder what I’m thinking
Wonder why I’m drinking
But it’s plain to see,
I’m not the man I used to be

If life were easy and didn’t ask,
didn’t tease me or take things back
I could start to understand,
what makes me the man I am

Wonder what I’m thinking
Wonder why I’m drinking
But it’s plain to see,
I’m not the man I used to be

Oh, it’s plain and it’s a shame
I’m not the man I used to be

I’ve lost dreams that won’t come back,
memories fading fast
I should save the ones I have
What’s the use?
Most of them are bad

Wonder what I’m thinking
Wonder why I’m drinking
But it’s plain to see,
I’m not the man I used to be

Oh, it’s plain and it’s a shame
I can’t explain
But I’m not the man I used to be
It’s a shame, don’t know my name
I can’t explain
I’m not the man I used to be
Do you know my name?
Do you, do you need me?
But I’m not the man…]

Advertisements